[Only registered and activated users can see links. ]
Sessizleşen Kadın
Bir zamanlar gülüşleri vardı,
Odayı aydınlatan bir güneş gibi.
Şimdi susuyor…
Çünkü çok konuştu kalbiyle,
Kimse duymadı.
Sessizleşti kadın,
Bağırmayı bıraktığı gün başladı bu hikâye.
Anlatmaktan yoruldu,
Anlaşılmamaktan kırıldı.
Gecelerle dost oldu,
Yastığına anlattı derdini.
İnsanlar kalabalıktı etrafında
Ama yalnızdı içi…
Gözleri artık ağlamıyor,
Çünkü gözyaşı bile yorulur bazen.
Kalbi sessiz ama fırtınalı,
Dışarıdan sakin, içten paramparça.
Sessizleşen kadın güçlü sanılır,
Oysa en çok yorulan odur.
Çünkü susmak,
Çığlıktan daha ağırdır bazen…
Konuşmam az bozuk olsada okuduk birşeyler
