camdan kalbim kırılınca ta derinden
sürgün olan o ben miyim?
geçiyo’ kara bir kurşun can evimden
gözlerine bedelliyim
bayram olsun bana
gel bana gel gülüm
hayra yorduğum düşü
ver bana ver
boynuma sürmeli
ellerinin tuzunu
fikrim olmuş firar
gel bir umut, sen beni tut
ara sıra gel bize, gel de bi‘ kal
aralı bu pencere, gökte şimal
ne gecesi var bunun ah ne sabahı
deliriyorum sensiz inan
ara sıra gel bize, gel de bi’ kal
aralı bu perde, gökte şimal
ne gecesi kaldı bunun ne sabahı
deliriyorum sensiz inan
deliriyorum sessizce inan
senden bir an ayrılınca
ne yapayım ben? dağılıyorum olaysız
inan olsun çıkışım yok iki gözünden
billa bittim yalansız
hayran oldum sana
ben sana ben gülüm
sen dökül sen aksana
kaynağından
boynuma sürmeli
dudağının tuzunu
fikrim olmuş firar
gel bir umut, sen beni tut
ara sıra gel bize, gel de bi‘ kal
aralı bu pencere, gökte şimal
ne gecesi var bunun ah ne sabahı
deliriyorum sensiz inan
deliriyorum sessizce inan

bir iskambil falında
çıkmıştık birbirimize
o güzel kupa kızıydı
sinek valesiydim
bense
gece yarısı, o perşembe
rastladım köprü üstünde
ağlama dedim
o ağladı
tırabzanlardan indiğinde
“saçların mı ıslak
yoksa, ıslak mı yaşamak?” dedim
“senin için rüzgârda hep yağmur mu var?
gözlerin mi daldı, yoksa
sıkıldın mı sorulardan?
hiç geçmez mi gözlerinden bu sonbahar?
bir kar tanesi ol
kon dilimin ucuna
bir kar tanesi ol
eri ağzımda.”
sırılsıklamdı soyundu
vücuduma dokundu
biraz pürüzlü tenimde
yaşam hücrelerimi buldu
mutluydum
o uyudu
sarıldım sayıklarken
tanımadığım o adları
yanımda
çırılçıplak
rüyamda gururluydum
biliyordum diyordum
inanmak lazımmış meğer
iskambil fallarına
uyandım bakakaldım
hayali bir parmağın
bıraktığı yazıya
pencere camının buğusuna;
“hoşça kal”

Söz – Müzik: Teoman, Deniz Özbey Akyüz