Biz sadece yaşamak istedik
Korkmadan yürümek özgürce gülmek
Ama her gün bir kadın daha eksildi hayattan
Bir çığlık yarım kaldı bir anne koptu evladından
Özgecan Aslan Münevver Karabulut
Şule Çet Emine Bulut
Pınar Gültekin Ceren Özdemir
İkbal Uzuner Ayşenur Halil
Her biri bir isimden fazlası bir evin ışığı bir annenin duası yarım kalmış bir hayat hepsi
Onları yaşamak isterken susturuldular
Sevdiklerinden hayallerinden koparıldılar
Geride yarım ömürler gözyaşları kaldı
Her birinin ardından aynı soru yankılandı
Kaç kadın daha toprağa düşecek
Kaç anne evladının ardından tükenecek
Kaç hayat sönecek kaç çığlık duyulmayacak
Ne zaman bitecek bu karanlık
Ne zaman hiçbir kadın korkmadan yaşayacak
Bizim suçumuz kadın olmak değildi
Suçumuz yalnızca yaşamak istemek miydi
Artık hiçbir kadın bir isim olarak kalmasın
Hiçbir hayat şiddetle yarım kalmasın

Kadınların kanla yazılan bu yolu ne zaman bitecek
Ne zaman bir kadın adı ölümün değil özgürlüğün cümlesinde anılacak
Suçumuz kadın olmak değil
Suçumuzun cezası ölüm olmamalı
Bir kadının çığlığı toprağa gömülmemeli
Bizim suçumuz kadın olmak mıydı
Bir ömür yaşamak hakkımız değil miydi
Adımız ölüm değil yaşam olmalıydı…
Hiçbir kadın böyle veda etmemeliydi
Yeter artık Kadınlar ölmesin
Hiçbir hayat şiddete kurban gitmesin
Bir kadın daha eksilmesin bu dünyadan
Suçumuz kadın olmak değil
Vazgeçin artık bizi hayattan koparmaktan

Söz verdim kendime seni unutacağım diye
Adını anmayacağım ağlamayacağım diye
Ama ben seni bir türlü silemedim kalbimden
Her gece biraz daha eksildim sensizliğinden
Sahi unutmak neydi nasıl başarılıydı
İnsan çok sevince kalbinden vazgeçebilir miydi
Söylesene sevgilim nasıl çıkardın beni kalbinden
Nasıl susturdun adımı nasıl sildin geçmişinden
Ben hala bir şarkıda seni bulup ağlarken
Sen nasıl yaşayabildin beni hiç hatırlamazken
Ben unutmayı denedikçe sana daha çok yenildim
Sen benden çoktan gitmişsin ben sende kalakaldım
Çok denedim inan ki seni unutmak için
Ama geceler olunca yine sana döndü yüreğim
Her duamda sen vardın her gözyaşımda senin ismin
Ben senden vazgeçmeyi kendime kaç kez söyledim
Ama kalbime söz geçiremedim seni yine sevdim
Belki sen çoktan unuttun belki hiç sevmedin
Belki de benim kadar derinden hissetmedin
Ben bir ömrü sığdırdım seninle geçen anlara
Sen beni bıraktın yarım kalmış hatıralara
Şimdi hangi yana dönsem sen çıkıyorsun karşıma
Seninle dolu bu kalp nasıl alışsın yokluğuna
Ve bir gün bu dünyadan sessizce göçüp gidersem
Ardımda yarım bir sevda birkaç şiir bırakıp gidersem
Bil ki seni unutamadım ne yaptıysam olmadı
Bu kalp senden başkasına bir türlü yuva olmadı
Ben seni öyle sevdim ki yıllar geçse de üzerinden
Seni unutamadım

Belki de seni unutamadan öleceğim
Bir tek senin haberin olmayacak seni hala bu kadar severken..

Sen oldun en zor günümde tutan elim
Herşey oldun sırdaş oldun dost oldun bana
Birlikte güldük birlikte ağladık yana yana
Tam umudumu yitirmişken hayattan
Çıkıp geldin karşıma, hiç beklemediğim bir anda
Başta iki yabancıydık ne bilirdik ki
Bir gün birbirimize can olacağımızı
Sonra iki kardeş, iki dost, iki deli olduk
Acılarımızı paylaşıp birbirimize yoldaş olduk
Ben en acımı toprağa verip yıkılmışken
Sen abi oldun bana kalbimin en derininden
Yolumuza taş döktüler bizi ayırmak istediler
Aramıza nice sözler nice duvarlar ördüler
Ama ne yaparlarsa yapsınlar başaramadılar
Çünkü bizim gönül bağımızı hiç anlayamadılar
Biz yine birbirimize döndük yine birbirimizi bulduk
Çünkü biz çoktan kardeş olmuştuk
Sen benim yalnızca abim değil sırdaşımsın
Düştüğümde elimden tutan gönlümün yoldaşısın
Bazen bir sözün yeter içimde bahar açmaya
Bazen sesin yeter gözyaşlarımı saklamaya
İyi ki çıkmışsın karşıma iyi ki varsın abim
Senin yerin bambaşka benim yüreğimde
Seni çok seviyorum canım abim
Sen üzülünce üzülürüm sen gülünce sevinirim
Sen yoksan Zeyno üzgün gönlü yarım kalır
Sen varsın ya abim yüzümde güller açar
Dünya bizi ayırmaya çalışsa da ne çıkar
Bizim kardeşliğimiz kalpten kalbe uzanır
İyi ki abimsin iyi ki kardeşinim senin.

Hani adını duyduğunuzda bile içiniz sızlar ya bir şarkı çaldığında aklınıza ilk o gelir geceleri herkes uyurken özlemiyle baş başa kalırsınız ya
Hani unutmak istersiniz ama kalbiniz bir türlü söz dinlemez
Kırıldığınız halde sevmekten vazgeçemezsiniz
Gidişine alışamaz yokluğunu kimseye anlatamazsınız
Peki hiç birini kendinizden bile çok sevdiniz mi ?Varlığıyla dünyanızı güzelleştiren yokluğuyla içinizde koca bir boşluk bırakan biri oldu mu hayatınızda
Sizinde ..

Sahi insan en çok sevdiğiyle mi sınanır..

Bu medyayı görüntüleyebilmeniz için üye olmanız ve üye hesabınızla oturum açmanız gerekmektedir.

Ben seni bu kadar severken
Neden Kıydın Bize
Gündüzleri duvarlar üstüme geliyor
Geceler çökünce kalbim acıyor
Sen gittin gideli içim acıyor
Söyle sevgilim, bensiz mutlu musun
Hani hep benim olacaktın
Hani sonsuza dek sevecektin,
Hani ellerimi hiç bırakmayacaktın
Hani sonsuza kadar benim
Olacaktın
Ne oldu verdiğin o güzel sözlere
Yalan mıydı gözlerindeki sevdan
Yoksa ben mi inandım herşeye

Hiç mi sevmedin beni söyle
Hiç mi sızlamıyor yüreğin
Ben her gece seni özlerken
Sen hiç arıyor musun beni
Ben sensiz nefes alamazken
Sen nasıl yaşıyorsun bensiz
Mutlumusun bensiz
Ansızın çekip gitmen var ya
İşte en çok o yakıyor canımı
Ne bir veda bıraktın bana
Ne de unutturacak bir çare
Sen giderken benden bir parça aldın
Geride bıraktın beni sensiz
Dayanamıyorum artık sensizliğe
Seni seven yüreğim hiçbir şeye dayanamıyor
Aklım unut diyor, kalbim direniyor
Unutmamak için
Her köşede hatıran karşıma çıkıyor
Ben seni içimden söküp atamazken
Senin gönlünde adım bile kalıyor mu
Sensiz ölü gibiyim sevgilim
Gülüyorum ama içim paramparça
Uçurumun kenarındayım
Bir yanım hasret, bir yanım acı
Herkes yaşıyorum sanıyor beni
Bir ben biliyorum içimdeki sessiz çığlıkları
Şimdi söyle, sen gerçekten mutlu musun
Ben halLa verdiğin sözlerin enkazındayım
Sen belki çoktan unuttun bizi
Ben halLa o son bakışında takılıyım
Seninle bir ömür hayal etmiştim
Şimdi sensiz bir ömre mahkum kalmışım

Birbirlerini öyle çok sevmişlerdi ki, sanki dünya durmuş, zaman yalnızca onların aşkı için akıyordu. Birbirlerinin sesinde huzuru, gözlerinde yuvalarını bulmuşlardı. O, onun en güzel duasıydı diğeri ise hiç bitmeyecek sandığı hikayesi..

Kadın, adamın kalbine sığınabileceğini sanmıştı. Ömrünü onunla geçirmeyi, saçlarına birlikte ak düşürmeyi, her sabah aynı yastığa baş koymayı hayal etmişti. Çünkü onu, bir gün gidebileceğini hiç düşünmeden sevmişti. İnsan en çok da hiç kaybetmeyeceğini sandığı şeyleri kaybedince anlıyordu hayatın acımasızlığını

Ama hayat, onlara kavuşmayı değil, özlemeyi yazmıştı. Belki başkalarının sözleri, belki kaderin sessiz oyunları, belki de ellerinden tutamadıkları sebepler girdi aralarına. Birbirlerini sevmekten vazgeçmediler belki ama aynı yolda yürümeyi başaramadılar Ve bir gün, birbirlerinin hayatından çıkmak zorunda kaldılar

Kadın, gidişinin ardından her gün aynı soruyla uyandı Neden bize kıydın sevgilim? Biz birbirimizi bu kadar severken neden ayrıldık Bazen koşarak ona gitmek, karşısına geçip gözlerinin içine bakmak istiyordu Ona sarılmak, kokusunu içine çekmek ve bütün özlemini bir anda anlatmak

Ama gidemiyordu. Çünkü bazı yollar mesafelerle değil, yaşanmışlıklarla kapanıyordu.
Geceleri kapıya bakıyordu kadın. Sanki kapı açılacak, sevdiği adam içeri girecek ve her şey kaldığı yerden devam edecekti. Oysa kapı açılmıyor, telefon çalmıyor, beklediği adam bir türlü gelmiyordu. Herkes hayatına devam ederken o, ayrıldıkları günde kalmıştı.

En çok da şuna yanıyordu kadın herkes adamın kalbinde kendine bir yer bulmuştu da bir tek kendisi sığamamıştı. Bir ömürlük sevmiş, bir ömürlük kalacağını sanmıştı. Meğer bazı insanlar ömrümüze değil, ömrümüzden eksilen yerlere yazılıyormuş

Adam da belki geceleri onu hatırlıyor, belki bir şarkıda sesini duyuyor, belki de kimseye anlatamadığı özlemini içine gömüyordu Kim bilir, belki o da vazgeçmek zorunda bırakılmıştı. Belki ikisi de birbirini seviyordu ama hayat, onlara aynı hikayenin mutlu sonunu vermemişti

Ve böylece iki seven insan, birbirlerine kavuşamadan yaşlanmaya mahkum iki yabancıya dönüştü. Birinin içinde söylenmemiş cümleler, diğerinin içinde anlatılmamış acılar kalmıştı

Leyla ile Mecnun gibi, onların da hikayesi dilden dile değil, iki yaralı kalbin içinde yaşaniyordu.

Belki bu dünyada birbirlerine sarılamadılar. Belki aynı evde yaşlanamadılar, aynı sabaha uyanamadılar. Ama kadın, son bir duayla gözlerini kapattı her gece

Allah'ım, eğer bu dünyada kavuşmak bize nasip olmadıysa, mahşerde birbirimizi tanımayı nasip et. Çünkü ben onu bu dünyada doyamadım
Diye her gece kadın dua etmeye başladı..

Ve onların hikayesi, kavuşamayan iki insanın yüreqinde sonsuza dek yarım kaldı

Çünkü bazı aşklar bitmez Yalnızca kavuşmak mahşere kalır


Devamı qeLecek..

Bu medyayı görüntüleyebilmeniz için üye olmanız ve üye hesabınızla oturum açmanız gerekmektedir.

Ben gönlüne sığınamadım
Herkes yer buldu yüreğinde
Bir tek ben bulamadım yer
Yüreğinde
Oysa ben seni bir ömürlük sevmiştim
Sen hiç anlamadın sevdamı
Sevdan beni benden aldı
Her geçen gün ömrümden çaldı
Gidişin hala dün gibi
Ben seni unutamadım
Kalbim sensizliğe alışamadı
Bazen koşarak gelmek istiyorum
Gözlerine bakıp sormak istiyorum
Neden kıydın bize sevgilim
Biz birbirimizi severken
Neden ayrı düştük böyle
Leyla Mecnun'a kavuşamadı
Bizim de sevdamız yarım kaldı
Ne sen bana ne ben sana varabildim
Birbirimizi çok sevdik ama
Kavuşmayı mahşere bıraktık
Ah sevgilim canım yanıyor
Bir bilsen içim nasıl ağlıyor
Sen gittin sevdan kaldı bende
Belki bu dünyada kavuşamadık
Belki mahşerde buluşuruz seninle
Bir tek dileğim kaldı Allah'tan
Eğer bu dünyada yarım kaldıysak
Bizi mahşerde birbirimize kavuştursun sevgilim
Çünkü benim sana olan sevdam
Bu dünyaya sığmadı

Benden ayrıldığına mutlu musun
Söyle senin oldu mu yarınların
Ben sensizliqe alışamadım
Sen bensizliqe nasıl alıştın
Sahi unuttun mu beni
Sesimi gülüşümü sana bakışımı
Bir zamanlar dünyan olan kadını
Nasıl sildin hayatından, nasıl
Ben hala aynı yerdeyim
Senin qittiqin o son qünden
Sonra
Takvimler deqişti belki
Ama ben hala seni sevdiqim yerdeyim
İnsan gerçekten seviyorsa
Vazgeçemiyormuş bunu öqrendim
Gitmek bazen kolaymış meğer
Ben kalmanın acısını öqrendim
Senin oldu mu yarınların
Benden ayrıldığına deqdi mi
Ben geceleri adını içime qömerken
Senin uykuların huzurlu muydu
Bak ben hala uçurumun kıyısındayım
Bir yanım sen, bir yanım sensizlik
Düşmekten deqil
Sensizliqe alışamamaktan korkuyorum
Hadi söyle, sevqilLim
Bizim hesabımız mahşere mi kaldı
Sen bu dünyada beni unuttun da
Kalbin nasıl sustu, nasıl dayandı
Ben bir türlü beceremedim
Seni içimden söküp atmayı
Sen nasıl başardın bilmiyorum
Bir ömrü birkaç kelimeyle bitirmeyi
Sahi, nasıl unuttun beni
Bir zamanlar vazgeçilmezin değil miydim
Yoksa ben seni bir ömür severken
Sen beni hiç benim kadar sevmedin mi
Hadi, bir kez olsun dürüstçe söyle
Benden ayrıldığına mutlu musun
Çünkü ben hala seni özlerken
Sen çoktan benim olmadıqım yarınlarda


Sahi den...

Mutlu musun gerçekten

Bir insan neden vazgeçer, bilir misin
Sevgi vermeyen bir bakışı
anladığı gün vazgeçermiş
Bende senden vazgeçtim

Belki de hiç yoktu o bakışlarda sevgi
ben kendi sevgimden sana bakıp
sevgiyi var sandım sende
Kendimden kattım sana
kendimden büyüttüm seni
Ama
Sen hic anlamadın bendeki seni

Sonra daha dikkatli baktım
daha da yaklaştım sana
Ve gördüm ki
aradığım şey aslında hiç olmamış
Ben kendimi kandırmışım

Sen benim kaybettiğim zamanım oldun
uykusuz gecelerim
saatlerce düşündüğüm suskunluğum
Bir gün dönüp hayatıma baktığımda
geriye kocaman bir boşluk kaldığını görüyordum

Meğer ben sana kapılırken
kendimden uzaklaşmışım
Rüzgarına kapılmışım
nereye savrulduğumu bile bilmeden

Şimdi gitmek kolay değil
ama kalmak da kendime haksızlık olurdu

Bazen vazgeçmek yenilmek değildir
insanın kendini yeniden seçmesidir

Ben şimdi kendimi seçiyorum
Senden değil
kendimden özür dileyerek başlıyo{rum}

Çünkü en çok kendimi kırdım
en çok kendimi beklettim
en çok kendimi susturdum

Ve artık biliyorum
bazı vedalar birini kaybetmek için değil
kendini yeniden bulmak için yapılır

Hoşça (kal)
Bende bıraktığın boşlukla değil
o boşluğu kendimle doldurmayı öğrenerek
gidiyorum...!

Huzurluyum bugün
Belki de sadece öyle görünmeye çalışıyorum
Bu gece delice ağlayacağım
Kimse duymadan, kimse bilmeden

Sonra uyuyacağım
Uyandığımda hayatımdan çıkmış olacaksın
Yüreğimden çıktığın gibi
Ne bir anın kalacak
Ne de bir hatıran

Belki geç fark ettim
Ama bu da bana bir ders olsun
Sen bana çok şey öğrettin bu hayatta
Sevmenin ne kadar acıtabileceğini
İnanmanın nasıl yaralayabileceğini
Ve en önemlisi
Vazgeçmenin de mümkün olduğunu

Seni sevmenin bedelini ödedim
Hem de en ağırından
Gerçi seni sevmenin kendisiymiş hata
Bunu geç de olsa anladım

Sen sevmenin ne olduğunu bilmeyen
Kalbini kapatmış bir insansın
Belki de kimseyi gerçekten sevemezsin
Çünkü senin bildiğin tek şey
Ümit vermek
Yaklaştırmak
Sonra hiçbir şey olmamış gibi vazgeçmek

Ama artık ben vazgeçiyorum
Senden değil sadece
Sana dair kurduğum bütün hayallerden

Bu gece ağlayacağım
Sabaha kadar içimde seni uğurlayacağım
Sonra gözlerimi açtığımda
Seni değil
Kendimi bulacağım

Ve belki ilk kez
Seni severken değil
Senden vazgeçerken kazanacağım kendimi...!