~ Mahşere Kalan Sevda Hikaye 1 ẞölüm ~

Birbirlerini öyle çok sevmişlerdi ki, sanki dünya durmuş, zaman yalnızca onların aşkı için akıyordu. Birbirlerinin sesinde huzuru, gözlerinde yuvalarını bulmuşlardı. O, onun en güzel duasıydı diğeri ise hiç bitmeyecek sandığı hikayesi..

Kadın, adamın kalbine sığınabileceğini sanmıştı. Ömrünü onunla geçirmeyi, saçlarına birlikte ak düşürmeyi, her sabah aynı yastığa baş koymayı hayal etmişti. Çünkü onu, bir gün gidebileceğini hiç düşünmeden sevmişti. İnsan en çok da hiç kaybetmeyeceğini sandığı şeyleri kaybedince anlıyordu hayatın acımasızlığını

Ama hayat, onlara kavuşmayı değil, özlemeyi yazmıştı. Belki başkalarının sözleri, belki kaderin sessiz oyunları, belki de ellerinden tutamadıkları sebepler girdi aralarına. Birbirlerini sevmekten vazgeçmediler belki ama aynı yolda yürümeyi başaramadılar Ve bir gün, birbirlerinin hayatından çıkmak zorunda kaldılar

Kadın, gidişinin ardından her gün aynı soruyla uyandı Neden bize kıydın sevgilim? Biz birbirimizi bu kadar severken neden ayrıldık Bazen koşarak ona gitmek, karşısına geçip gözlerinin içine bakmak istiyordu Ona sarılmak, kokusunu içine çekmek ve bütün özlemini bir anda anlatmak

Ama gidemiyordu. Çünkü bazı yollar mesafelerle değil, yaşanmışlıklarla kapanıyordu.
Geceleri kapıya bakıyordu kadın. Sanki kapı açılacak, sevdiği adam içeri girecek ve her şey kaldığı yerden devam edecekti. Oysa kapı açılmıyor, telefon çalmıyor, beklediği adam bir türlü gelmiyordu. Herkes hayatına devam ederken o, ayrıldıkları günde kalmıştı.

En çok da şuna yanıyordu kadın herkes adamın kalbinde kendine bir yer bulmuştu da bir tek kendisi sığamamıştı. Bir ömürlük sevmiş, bir ömürlük kalacağını sanmıştı. Meğer bazı insanlar ömrümüze değil, ömrümüzden eksilen yerlere yazılıyormuş

Adam da belki geceleri onu hatırlıyor, belki bir şarkıda sesini duyuyor, belki de kimseye anlatamadığı özlemini içine gömüyordu Kim bilir, belki o da vazgeçmek zorunda bırakılmıştı. Belki ikisi de birbirini seviyordu ama hayat, onlara aynı hikayenin mutlu sonunu vermemişti

Ve böylece iki seven insan, birbirlerine kavuşamadan yaşlanmaya mahkum iki yabancıya dönüştü. Birinin içinde söylenmemiş cümleler, diğerinin içinde anlatılmamış acılar kalmıştı

Leyla ile Mecnun gibi, onların da hikayesi dilden dile değil, iki yaralı kalbin içinde yaşaniyordu.

Belki bu dünyada birbirlerine sarılamadılar. Belki aynı evde yaşlanamadılar, aynı sabaha uyanamadılar. Ama kadın, son bir duayla gözlerini kapattı her gece

Allah'ım, eğer bu dünyada kavuşmak bize nasip olmadıysa, mahşerde birbirimizi tanımayı nasip et. Çünkü ben onu bu dünyada doyamadım
Diye her gece kadın dua etmeye başladı..

Ve onların hikayesi, kavuşamayan iki insanın yüreqinde sonsuza dek yarım kaldı

Çünkü bazı aşklar bitmez Yalnızca kavuşmak mahşere kalır


Devamı qeLecek..