yazdığınız mektuplar

emirim...

biz birbirimizin gençliğine, en güzel, en özel ve en acı günlerine şahitlik ettik... ama bu yıl uzun yıllara sığdırdığımız dostluğumuz , kardeşliğimiz çokça sendeledi ve yara aldı... birbirimizi kırdık, üzdük, bazen hiç anlamadık , bazen de yanlış anladık... ben yeğenlerimin güzel günlerinde karşılıklı oynadığımızı, halay çektiğimizi düşünüp, birlikte yaşlanmayı hayal ettiğim dostluğumuzun bu duruma gelmesine çokça üzüldüm ve beni çokça korkuttu.. hayat tabiki bu ; birileri gelir, birileri gider ve hayat bi şekilde devam da eder... ama bazı insanlar vardır, gidişi derin yaralar açar , çok üzer ve her hatırlandığında burnunun direğini sızlatır , gözlerini doldurur....senin varlığın benim için tam olarak böyle... sadece benim de değil, sen ailemin “ emir orda” diyip yüreklerini rahatlatan, güven veren, yani bi o kadar bizden ve ailedensin...seni kırdığım, incittiğim ne varsa herşey için yürekten özür dilerim... asla bile isteye yapmadığımı da bil... ama senin kendini bir tercih olarak görmen benim sana duyduğum sevgiye çok büyük bi haksızlıktı... sen benim için asla bir tercih olamayacak kadar kıymetlisin...hayat bize ne getirir, ne götürür bilemem... ama hep isterim ki var olasın hayatımda... sıkıştığımda emirim var , emirim halleder diyebilmeyi çok isterim... ama hayat işte ... olur da bir gün yollarımız ayrılırsa şunu yüreğinde hep hisset olur mu... seni geçmişte, bugün hep çok sevdim ... gelecektede hep çok seveceğim ve hep çok güzel anımsayacağım çocuk...