Erkekler yalnız yaşamak için yaratılmış…

Erkekler yalnız yaşamak için yaratılmış…

Küçükken “güçlü ol” diye büyütülürüz, büyüyünce kimseye yük olmayalım diye susmayı öğreniriz. Derdimiz olsa anlatmayız, çünkü “erkek adam ağlamaz” derler. Sevilsek bile belli etmeyiz, çünkü zayıf görünmekten korkarız. Sonra biri çıkar “niye bu kadar duygusuzsunuz?” diye sorar.

Aslında mesele şu: Erkekler yalnızlığa alışmak zorunda bırakılır.

Birine değer verince “fazla bağlandı” olur, mesafe koyunca “umursamaz” olur. Tam ortasını bulmaya çalışırken de çoğu şeyi içimize atarız. Kimse fark etmez ama erkeklerin çoğu konuşamadığı şeylerin yükünü taşır.

Belki de bu yüzden erkekler gerçekten sevilince ne yapacağını bilemez. Çünkü alıştıkları şey, hep kendi kendine yetmek zorunda olmaktır.

Sizce yalnızlık erkeklerin seçimi mi? Yoksa erkeklere öğretilen bir şey mi?