Çocuk Oyunu - Şiir

İçine kapanık bir çocuk dünyaya geldi.
“Yaşamaz.” dediler.
Ölmedi.
Ölü gibi yaşamaya devam etti.

Aşık oldu, söyleyemedi.
Hayatı sadece seyretti.

İyi dinlerdi ama hiç konuşmazdı.
Adeta bir dilsizdi.
Belki de suskunluğunun duyulmasını isterdi.

O sadece bir gölgeydi.
Kimsenin fark etmedi.
Saklambaç oyununda kimse bulamazdı.
Körebe oyununda herkes ebeydi.

Saklandım yıllarca,
Aşkın beni bulmasını bekledim.
Aşk beni bulduğunda ise
Yerden yüksek oynadık.
O yüksekteydi, ulaşamadım.

Oynadığım oyunlarda hep kaybettim.
Hep ebelendim, hep sobelendim.
Hep hüzün, hep hayal kırıklığı…

Belki de mızıkçılık yapmalıydım,
Ağlamalıydım, zırlamalıydım.
Hileyle de olsa oyunu kazanmalıydım.
Kaybetmeye razı olmamalıydım.

Aşk hayatım bir çocuk oyunu.
Gün batana kadar oynadım.

Ben bir çocuğum,
Çizgi film gibi hayatı izleyen,
Ve sadece hayal eden…