Vefanın Mezarı

**Kaf Dağı** · 13 Temmuz 2026, 20:31

Dost bildim, sırtımı verdim, geceyi böldüm sizinle,
Ben ateşte yürürken siz gölge aradınız serinlikte.
Bir lokmayı pay ettim, bir derdi omuz yaptım,
Meğer ben kardeş sanarken siz hesap tutmuşsunuz içimde.

En ağır yük insanın sırtında değil, kalbindeymiş,
Bunu da en güvendiğim eller bırakıp gidince öğrendim.
Kalabalık içinde yalnız kalmanın adını siz koydunuz,
Ben susarak büyüdüm, siz konuşarak küçüldünüz.

Arkamdan söylenen söz rüzgâr gibi geçti gitti,
Çünkü eğri dilden çıkan doğruyu yaralayamazdı.
Ben kimseyi düşürmedim yükselmek uğruna,
Siz basamak ararken ben insan aradım yanımda.

Geceler şahidimdir; kaç kez kırıldım da belli etmedim,
Kaç kez içime gömdüm adınızı, yine de kötülemedim.
Ama bazı yaralar vardır, özürle kapanmaz artık,
Çünkü güven bir kez ölür, sonra sadece hatırası yaşar.

Şimdi yolum başka, yüküm başka, yüreğim daha sessiz,
Dostluğun kıymetini kaybedince anlayanlardan değilim.
Ben vefayı hâlâ kutsal bilirim, siz unutmuş olabilirsiniz,
Ama insan en çok, vefasızlık karşısında yaşlanırmış.

Bir gün dönüp de "Neden uzaklaştın?" diye sorarsanız,
Cevabı gözlerinizde bulursunuz, bende değil.
Çünkü ben kapıyı öfkeyle değil, kırgınlıkla kapattım,
Ve bazı kapılar vardır… sessiz kapanır, bir daha açılmaz.

**eLfida** · 13 Temmuz 2026, 20:34

Emeğine kalemine sağlık abi

Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 konuk)