toplumumuzda çok büyük sorun gibi algılanıyor bu durum . ve "anne baba kırk evlada bakar da, kırk evlat bir anne babaya bakmaz" cümlesiyle yargılamalar başlıyor ... ben koşulsuz bakılmalı diyenleri samimi bulmuyorum. ve bence bakıp bakmama olayı sevip sevmemeyle de alakalı bi durum değil zaten ... bazen çok bakmak istesende , vicdan azabı çeksende şartlar el vermeyebilir bakmana. bence olay anne - baba hayatlarını evlatları üstüne kurarken, o evlatlarda hayatlarını kendi evlatları ve aileleri üzerine kuruyorlar... veya çalışma şartlarından dolayı şehir dışında veya yurt dışında ikamet etmeleri gerekebiliyor...

ve hal durum böyleyken nedense bizim toplumda huzurevlerine çok dehşet gözlerle bakılır ki hiç anlamam. ben zaten çocuğuma kendi istese ve uygun olsa dahi bana bakma yükünü yüklemem yüklemek istemem. hayatını neden bu şekilde ipotek altına alım ki . ve kendi akranlarımın olduğu kalabalık sosyal bi ortam olan huzurevlerinde kalmayı şahsen tercih ederim...