@1 yine beni anlatmış. Şaşırdım mı? Tabii ki hayır.

Bununla ilgili net bir istatistiki verim ya da psikolojik/sosyolojik bir bilimsel dayanağım yok. Ancak şu yaşıma kadar görüp, gözlemlediğim; aileden yana travmatik çocukluk geçirmiş olan kişilerde ileride de hep bi' arıza oluyor. Mutlu bir çocukluk geçirip, bunu kişisel gelişimle de taçlandırırsanız o çocuğun/yetişkinin (kısaca kişinin) önünde kimse duramaz. Hem başarı, hem mutluluk hem de ne istediğini bilme konusunda kombo yapar.

Bunun aşırısı da farklı bir tehlikeyi getirir bu arada. El bebek gül bebek büyütülüp, çabalamadan her istediğine de kavuşmamak lazım. Bu da o kişiyi sünepe, pasif ve ikili ilişkilerinde silik bir tip yapar. Yani bu konuda aileye de çok iş düşüyor. O dengeyi sağlayabilmek önem arz ediyor.

Benim ailevi problemlerim yok ailemin benimle problemi var.

Bu benim

Normal insan.

Olması gereken de bu değil mi zaten..

Onlar ne derse odur.