Ayz{a}

Sanki sadece bedenim değil, ruhum da yorulmuş. Konuşmak istiyorum ama kelimeler boğazımda düğümleniyor. Anlatacak çok şey var aslında, ama kimsenin gerçekten anlayacağına inancım kalmamış gibi.
Bazen içimden geçenleri söylemek geliyor… ama susuyorum. Çünkü kırmaktan korkuyorum. Birinin kalbine dokunup iz bırakmaktan, kul hakkına girmekten çekiniyorum. İçimde birikenleri yutmak daha kolay geliyor, her ne kadar beni yorsa da.
İnsanların niyetlerini sorguluyorum artık. Ben kimseye kötü düşünmezken, neden bu kadar yoruluyorum diye soruyorum kendime. Belki de fazla hissediyorum, fazla düşünüyorum. Ama bu benim… Ben insanım, kalbim var. Keşke herkes biraz daha kalbiyle yaşayabilseydi.
Şimdi sadece susmak istiyorum. Biraz uzaklaşmak, biraz dinlenmek…

[Only registered and activated users can see links. ]

Yanındayım diyenler en çok ihtiyaç duyduğumuz anda birer birer kayboldular Hani zor gününde elini bırakmayacaklardı, hani ne olursa olsun yanında olacaklardı Bir baktık hepsi güzel sözlerden ibaretmiş Biz insanları kendimiz gibi bildik içimizden geldiği gibi sevdik değer verdik kırılmasınlar diye sustuk Ama ne zaman bizim canımız yandı ne zaman bir omuza bir güzel söze ihtiyaç duyduk ortada kimse kalmadı
İnsan bazen düşmanından değil dost bildiğinden yoruluyor Çünkü yabancının ne yapacağını bilirsin de güvendiğin insanın seni yarı yolda bırakacağını hiç düşünmezsin Asıl acı olan da bu zaten Bir zamanlar varlığıyla huzur bulduğun insanların yokluklarıyla sana çok şey öğretmesine tuaf
Artık kimseye kırgınlığımı anlatacak halim de yok kimseye kendimi açıklayacak isteğim de Herkes kendi karakterine yakışanı yaptı Kimi sevgisini sözde bıraktı kimi dostluğunu işine geldiği kadar yaşadı Biz de sustuk uzaktan izledik ve kimin hayatımızda gerçekten yeri olduğunu öğrendik
Şunu anladım ki herkesin yanındayım demesi önemli değil mesele zor zamanında gerçekten yanında durabilmek Seviyorum demek kolay değer veriyorum demek kolay Önemli olan o sözlerin arkasında durabilmek Çünkü gerçek sevgi ilk fırsatta çekip gitmez gerçek dostluk işine gelmediğinde bitmez
Ben yine kimseye kötülük dilemem kimsenin ardından da konuşmam Ama artık herkesi de eskisi gibi kalbime almam Çünkü insan bir kere kırılınca değil aynı yerden defalarca kırılınca değişiyor Eskiden kaybetmekten korktuğum insanları şimdi kendimi kaybetmemek için hayatımdan uzak tutmayı öğrendim
𝑽𝒆 𝒆𝒏 𝒂ğ𝒊𝒓𝒊 𝒅𝒂 𝒏𝒆 𝒃𝒊𝒍𝒊𝒚𝒐𝒓 𝒎𝒖𝒔𝒖𝒏𝒖𝒛
𝑩𝒊𝒛 𝒉ala 𝒊𝒏𝒔𝒂𝒏𝒍𝒂𝒓ı 𝒌𝒂𝒍𝒃𝒊𝒎𝒊𝒛𝒆 𝒈ö𝒓𝒆 𝒃𝒊𝒍𝒅𝒊𝒌 𝒐𝒏𝒍𝒂𝒓 𝒊𝒔𝒆 𝒃𝒊𝒛𝒆 𝒌𝒆𝒏𝒅𝒊 𝒌𝒂𝒍𝒑𝒍𝒆𝒓𝒊𝒏𝒊 𝒈ö𝒔𝒕𝒆𝒓𝒅𝒊𝒍𝒆𝒓 ✌️
Herkese iyi geldik bir kendimize yaramadık Ama bundan sonra kimsenin iyiliği uğruna kendimizi tüketmeyeceğiz Çünkü bizim de bir kalbimiz var ve o kalp artık herkese rağmen kendini korumayı öğreniyor