Astrea’nın gözyaşları düşer: Papatyalar açar

seslendi yaprak veda ederken dalına
beni unutma
ben her bahar senleyim
senin yüzlercesine sahip olmana rağmen..
benim farkında olmamana rağmen...
ben sana inat yeşericeğim yine...

Pencereye dokundum, soğuktu — sanki biri beni anlıyormuş gibi.
Bir kelime istedim, içime sığacak bir ses, gelmedi.
Çay soğudu, defterin kenarı kıvrıldı, ama kimse fark etmedi beni.
Kalabalığın ortasında değil, kendi içimde kayboldum.
Yalnızlık değil bu, daha çok unutulmuş bir ismin sessiz çırpınışı.

Kırıldım evet,
ama küfür etmeden de dimdik yürüdüm rüzgâra.
Çünkü içimde hâlâ,
yalnızlığa inat bir bahar direnir.

seni bana geri verecek her dua
küfür gibi bedenimi sarsıyor.
seni özlemek yaptığım en büyük kötülük kendime
ama sana her defasında yenilmek
cehennemi kutsallaştırıyor bana....

insan en çok kendi içinde ki savaşı kaybediyor..
Dışarıda ki düşmanla baş ediyorda
Kendine olan düşmanlığı bitmiyor..
Çok deniyorun susmak için.
Ama şurada. Bak tam şurada kafamın içinde bir ses var.
Saldırıp duruyor.
"Yeter."diyorum.
" Bak ben bittim. "diyorum.
" Beyaz beyrak elimde kabul ediyorum yenilgiyi. "diyorum.
Anlamıyor.
Deştikçe deşiyor.
Bitmiyor savaş.
Daha çok kan akmaya devam edicek...
Gücüm kalmadı kendime olan yokluğumun...

Kırk cümle kurup
Kırkınıda susuyorum.
Bu benim vazgeçmişliğim değil
Yenilgim

"Sokaklar, hüznünü aşk acısıyla birleştiren bir kadının içindeki fırtınaları sessizce izlerken, her adımda hayatın karışık dansını tekrar hatırlatıyor.

yüreğimden geçen şeyleri söylemeye korkuyorum.
henüz o cesareti kendimde bulamıyorum.
yaşadıklarım, yaşatılanlar o kadar ağır geliyor ki...
Sanki gökyüzü yarılmış da fırtınadan nasibini sadece ben almışım gibi.