| 24 Ekim 2026, 22:42 | |
~Ölüm Sevdiklerimi Aldı Özlemleri Bana Kaldı~
 İnsan bazen kendi kendine soruyor neden bu kadar acı neden bu kadar kayıp neden hep sevdiklerim Her gün nice hastaya gidiyorum nice cenazeye şahit oluyorum Her ölümde içim yanıyor her vedada yüreğim sızlıyor Ama insan kendi ailesinden kayıplar verince başka yanıyormuş Başkasının acısına üzülüyorsun, kendi acında ise paramparça oluyormuşsun Ben de biliyorum hepimiz topraktan geldik bir gün toprağa döneceğiz Bunu aklım kabul ediyor da kalbim bir türlü kabullenemiyor bazen Hiçbir zaman bu kadar erken olacağını düşünmemiştim İnsan ölümün var olduğunu biliyor ama sevdiklerinin bir gün eksileceğini bir daha seslerini duyamayacağını sarılamayacağını kokularını içine çekemeyeceğini düşünmek istemiyorsun Önce babamı kaybettim Sonra yeğenimi Ardından yengemi Birer birer sevdiklerimi toprağa emanet ettim Her birinin ardından içimden bir parça daha koptu Her mezar yüreğimde kapanmayan bir yara oldu Her veda benden biraz daha umut aldı Şimdi gidenlerin ardından bakıyorum da kendime soruyorum İnsan bu kadar acıyı nereye sığdırır Bir kalp bu kadar özlemi nasıl taşır 2026, benim için sadece bir yıl olmadı sanki ömrümden yıllar aldı gülüşlerimi eksiltti içimdeki huzuru söküp götürdü Dışarıdan belki yine gülüyorum yine insanlara iyi görünmeye çalışıyorum ama kimse bilmiyor içimde kaç kez yıkıldığımı Kimse bilmiyor geceleri kaç defa geçmişe dönüp sevdiklerimin sesini aradığımı ağladığımı Keşke diyorum keşke bir kez daha sarılabilseydim babama Keşke yeğenime son bir kez daha bakabilseydim Keşke yengemle biraz daha konuşabilseydim İnsan en çok da artık telafisi olmayan şeylere yanıyor Hani derler ya sevdiklerinize sımsıkı sarılın kalplerini kırmayın diye Artık bu sözün ne kadar ağır bir anlam taşıdığını çok iyi biliyorum Çünkü kırılan bir kalp belki zamanla iyileşir ama toprağa giren birini bir daha kucaklayamazsın Söyleyemediğin sözler içinde kalır ertelediğin sarılmalar ukde olur biriktirdiğin sevgiler gözyaşlarına dönüşür ben bunları hep yaşıyorum Şimdi içimde kocaman bir özlem dilimde yarım kalmış cümleler, gözlerimde dinmeyen yaşlarim var Bazen düşünüyorum acaba kader benim yüzüme hiç gülecek mi Ben yeniden içtenlikle gülebilecek miyim Yoksa bundan sonra her mutluluğun içinde bile bir eksiklik mi taşıyacağım bilmiyorum Bildiğim tek şey çok yorulduğum Hep güçlü durmaktan kayıpları kabullenmeye çalışmaktan içim kan ağlarken hayata devam etmek zorunda kalmaktan yoruldum Belki bir gün acım hafifler belki gözyaşlarım diner ama özlemim hiç bitmez Çünkü bazı insanlar ölse de sevgileri ölmez insanın içinde yaşamaya canını yakmaya, en olmadık anlarda gözlerini doldurmaya devam ediyor Babam yeğenim yengem Keşke zaman biraz daha merhametli olsaydı bize Keşke hayat sevdiklerimi bu kadar erken almasaydı yanımdan Şimdi ben her birinizi kalbimin en derin yerine gömdüm bedenlerinizi toprağa hatıralarınızı yüreğime emanet ettim Ve kendime tek bir şey diliyorum Bir gün sizi hatırladığımda canım bu kadar yanmadan da gülümseyebileyim Çünkü ben sizi unutmak istemiyorummm Sadece sizi özlerken bu kadar parçalanmak istemiyorummm Allah'ım sevdiklerimi toprağa verdim bari hatıralarına dayanacak güç ver bana Çünkü bazı acılar geçmiyor insan sadece o acıyla yaşamayı öğrenmeye çalışıyor dayanma gücü ver bana .. Dayanamıyorum  Benzer Konular:
|
|
| Yer İmleri |
| Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 konuk) | |
|
|
