Boşluk

Boşluk

Seni görmek istiyorum.

Bunu söylemek bu kadar basit, bu kadar ağır duruyordu içimde, sanki yıllardır taşınan bir taş, hem yük hem denge.

Özlem bilinen bir şey değil aslında. Tarif edilemez, ancak tanınır. Eski bir sokaktan geçerken birden duraksıyorsun, koku mu, ışık mı, bilmiyorsun, ama bir şey seni tutuyor orada. İşte o, özlem. Sebebi bile değil, sadece kendisi.

Seninle geçen her an bir yerlerimde durdu. Değil fotoğraf gibi, fotoğraflar solar, daha çok kazınmış gibi. Bakırın üstüne. Silinmez ama ağır da değil. Sadece var.

Bazen düşünüyorum: hayat uzun mu kısa mı? İkisi de doğru. Ama seninle geçecek olan kısmı ne uzun ne kısa istiyorum, sadece eksiksiz.

Zamanın bunu bilmesi lazım artık.