Aynı anda birkaç cephede birden hem kılıç sallayıp hem de hiçbir şey olmamış gibi dik durmaya çalışmaktan omuzlarımın çöktüğünü yeni fark ediyorum. Yaşarken zor değildi ama fark edince ben neden bu kadar fedai kesildim diyorum kendi kendime. Meğer kimsenin canı yanmasın diye kalkan olduğum her gedikte, en çok kendi siperimi açıkta bırakmışım. Gökkuşağı gibi olan ben, farkında bile olmadan kan kızıla kesmişim. Renklerimi çalmışlar, savaşmaktan görememişim.
Şimdi kılıcı da kalkanı da o savaş meydanının ortasında öylece bırakıp geri çekiliyorum; çünkü artık birilerinin boşluğunu doldurmak değil, kendi aslıma dönmek istiyorum. Şimdi her bir tonu özenle nakşediyorum benzime. Kılıç kalkan tutan ellerim artık sadece renklerle dolu. Tozdan ve gürültüden arınan avuçlarımda nihayet kendi fırçamın hafifliği var; ne bir borcum kaldı geride bıraktığım meydanlara, ne de savunulacak bir yabancı.
Yaklaşık dokuz ayda bir insanı var eder bir anne. Ben beni o kadar zamanda var etmiş annemin kızını her bir gün öldürdüm. Korumak, kollamak, savunmak için savruldum. Şimdi kendimin annesi olma vaktim yine. Kendi yaralarımı kendi şefkatimle sarıp, o hırpalanmış kız çocuğunun elinden tutarak yeniden doğuruyorum kendimi; bu defa kimsenin savaşına kurban etmeden, sadece yaşasın diye.
Ve nihayet anladım; en kutsal zafer başkalarının cephesini kazanmak değil, kendi yurduna, yani kendine sağ salim geri dönebilmekmiş.
Gürültüden sonraki tenha
