![]() |
|
|
||
Hep kendimi erteledim,
Bir başkasının yarınlarına yetişirken. Kendi sabahlarımı Akşamın yorgunluğuna bıraktım. Bir fincan hayalim vardı mesela, Soğudu… İçmeye vaktim olmadı. Hep “sonra” dedim kendime, Sonra sevmeyi, Sonra gülmeyi, Sonra biraz dinlenmeyi… Oysa hayat Beklemeyi bilmiyormuş. Aynalarda gözlerime bakmaya Cesaret edemedim uzun süre. Çünkü orada Yarım kalmış cümlelerim vardı. “Ben de varım” diyemeyen Sessiz bir kadın duruyordu içimde. Hep kendimi erteledim, Bir çiçeği sulamayı unutur gibi Kalbimi susuz bıraktım. Şimdi anlıyorum… En çok kendime geç kalmışım. Oysa ben de bir bahardım, Açılmayı bekleyen. Artık ertelemiyorum. Kendime küçük bir yer açıyorum hayatta. Bir sandalye çekiyorum kalbimin masasına Ve diyorum ki: “Bugün sıra bende.” 🌿
__________________
![]() ![]() |
||
| Yer İmleri |
| Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 konuk) | |
|
|