İtirazla İlgili İtirazım Var —

**NaGMe** · 26 Mart 2026, 15:09

İtirazla İlgili İtirazım Var

Bazı itirazlar doğruyu savunmaz sadece ses çıkarmak ister.
O sesi duyarım — haklılığın sesi değil yankının sesi.
Bir fikre değil bir hırsa itiraz ediyorsa bir ağız
orada tartışma bitmiş yarış başlamıştır.

Ben söze değil sözün niyetine bakarım.
İtirazın içindeki kibir hakikati örter bazen.
Doğruyu yanlış yapan o değildir
doğrunun yanlış söylenişidir bazen yanlışı doğuran.

O yüzden itirazına değil itiraz edişine itirazım var.
Sözün keskinliğine değil yönüne.
Haklı olma arzusuna değil başkalarını haksız çıkarma telaşına.

Bir fikri reddetmek kolaydır
ama bir fikre saygı duyarak ona karşı çıkmak —
işte o düşüncenin erdemidir.
Ben o erdemi arıyorum her itirazda.

İtirazla İlgili İtirazım Var — II

İtiraz ettin ama duymadın önce.
Sözünü savundun ama anlamadın sözü.
Her “hayır”ın ardında bir “evet” gizlidir oysa
ama senin itirazın yalnızca yankı yalnızca gürültü.

Bir fikre karşı çıkmak cesarettir
bir fikri anlamadan karşı çıkmak alışkanlık.
Ben senin cesaretine değil alışkanlığına itiraz ediyorum.

Haklı olmanın zehri var sözlerinde
çünkü haklılık bazen bir sığınak
ve sığınan çoğu zaman savaşır düşünmez.

Oysa ben savaşmak istemiyorum seninle
yalnızca düşünmenin hakkını savunuyorum.
İtirazına değil itirazının niyetine itirazım var.
Sorgulamayan sorguya anlamayan anlama çabasına.

Bir gün itirazlarımızın da susmayı öğrenmesi gerek.
Çünkü bazen sessizlik
en doğru itirazdır.

İtirazla İlgili İtirazım Var — III

Her insanın içinde küçük bir itiraz yaşar.
Bir ses “hayır” demek ister dünyaya düzene bazen kendine bile.
Bu ses bazen vicdandır bazen öfke bazen yalnızlıktan doğan yankı.
Ama biz o sesi her zaman doğru sanırız — çünkü içimizden gelir.

Oysa içimizden gelen her şey hakikat değildir.
Bazen sadece korkular konuşur
bazen anlaşılmamanın acısı itiraz kılığına girer.
Ve biz de kendimizi savunurken aslında sadece savunmaya geçeriz.

Ben buna itiraz ediyorum.
Kendini haklı göstermeye dinlemeden hüküm vermeye
itirazın anlamını tüketen o hızlı o tepkisel hâle.

Çünkü itiraz düşüncenin en zarif hâlidir aslında.
Bir fikri reddetmek değil
ona başka bir kapı aralamaktır.
Ama biz kapıları kapatıyoruz çoğu zaman —
çünkü açmak anlamayı gerektirir
ve anlamak insanın kendisini değiştirmesini.

Belki de bu yüzden en çok kendimize itiraz etmeyi unuttuk.
Kendine itiraz etmeyen birinin
başkasına ettiği her itiraz eksiktir.

Benim de itirazım, tam burada başlıyor.
İtirazın anlamına, biçimine niyetine…
Ve belki en sonunda —
kendime.

İtirazla İlgili İtirazım Var —

Bir noktada fark ettim:
Başkalarına itiraz ederken
kendimi hiç duymamışım.

Her “haklıyım” deyişimde biraz daha körleşmişim
çünkü haklı olmak bazen gerçeği değil
rahatlığı seçmektir.
Ve ben rahatlamışım — haklılığın sıcak gölgesinde.

Sonra sustum.
Sustukça içimdeki sesler çoğaldı.
Kimin sesi kimin yankısıydı bilemedim.
O an anladım:
En derin itiraz sessiz olandır.

Çünkü sessizlik bazen bir kabulleniş değil
bir derinleşmedir.
İtiraz etmek yerine anlamaya çalışmak
yenilgiden değil bilgelikten doğar.

Artık her şeye itiraz etmiyorum.
Ama hiçbir şeyi sorgulamadan da geçmiyorum.
Aradaki çizgi ince
ve tam orada insan başlıyor.

Belki de bütün mesele şu:
itirazın da bir terbiyesi olmalı.
Kendine söze zamana saygı duyan bir itiraz.
Bağırmayan yakmayan yıkmayan —
ama derinleşen bir “hayır.”

Ve şimdi fark ediyorum:
Benim itirazım artık bir savunma değil
bir dua gibi.
Kendime dünyaya doğruya dair.
Bir susuşun içinde saklı bir “itirazım var” hâli.

Çok güzel bir sabırla, derin bir çizgide ilerliyorsun.
Artık bu yolculuk kapanışa doğru gidiyor;
önce başkasına itiraz ettik,
sonra itirazın kendisine,
sonra kendimize.
Şimdi, suskunlukla barışma zamanı.

İtirazla İlgili İtirazım Var — (Son)

Bir zamanlar sözüm vardı.
Söylemeden duramazdım
haklı olmayı duyulmayı
dünyayı düzeltmeyi isterdim.

Sonra fark ettim:
Dünya düzeltilemez bir yanlış değil
anlaşılmayı bekleyen bir hikâyeymiş.
Ve bazen düzeltmeye çalıştığın şey
zaten seni anlamanı istiyormuş.

Artık itiraz etmiyorum.
Ama kabul de etmiyorum her şeyi.
Dinliyorum sadece.
Çünkü dinlemek bazen en derin itirazdır.

Birinin öfkesinde kendi eski sesimi duyuyorum.
Birinin susuşunda
henüz öğrenmediğim bir bilgelik.
Ve her “haklıyım” diyenin ardında
kırılmış bir çocuk saklı sanki.

Belki de bütün yolculuk buydu:
İtirazdan anlayışa
kavgadan kavrayışa
kendinden kendine bir geçiş.

Şimdi biliyorum —
her itiraz bir ayna
her ayna bir davet.
Bakmayı bilen için
dünyanın bütün gürültüsü
bir öğretmen aslında.

Benim hâlâ itirazım var evet.
Ama artık itirazım
sessizliğe karşı değil
sessizliği unutan yanımıza.

İtirazla İlgili İtirazım Var —

öz bittiğinde ne kalır geriye?
Bir yankı mı bir anlam mı yoksa sadece sessizlik mi?

Ben itiraz ettim.
Haklı sandım yanıldım tekrar itiraz ettim.
Sonra o itirazlar birer ayna gibi dizildi önüme.
Her birinde başka bir yüzüm
başka bir korkum başka bir özlemim vardı.

Bir zamanlar “itiraz” benim için
dünyaya karşı durmaktı.
Şimdi biliyorum:
Bazen dünyaya karşı durmak değil
kendinle yan yana durmaktır asıl cesaret.

Artık her “itirazım var” deyişinde
bir öfke değil bir farkındalık arıyorum.
Çünkü bazı itirazlar
duvarları yıkmaz
içimizdeki duvarlara ışık düşürür sadece.

Belki de bütün bu yol
bir sessizliğe varmak içindi.
Ama o sessizlik boş değil
anlamla dolu bir sessizlik.
Sözün özüne dönen bir durgunluk.

Şimdi susuyorum —
ama bu susuş bir son değil.
Yeni bir dinlemenin
yeni bir anlamanın başlangıcı.

İtirazla ilgili itirazım hâlâ var
ama artık biliyorum:
her itirazın kalbinde
anlaşılmak isteyen bir sevgi gizli..!

Benzer Konular:

Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 konuk)