|
|
|||||||
| Serbest Kürsü Her telden, serbest alan. Kafanıza göre. |
|
|
Konu Araçları |
25 Mart 2026, 23:26
|
||
İnsan bazen boşlukta var olur..!
Hiçbir şey hissetmezken bile hâlâ buradasın
Yoklukta Var Olmak Bazen her şeyin içindeyken bile hiçbir şeyin parçası gibi hissetmiyorum kendimi. Ne sevincin içindeyim ne de hüznün tam ortasında. Ne hayattayım gibi ne de ölmüşüm gibi. Sadece… varım. Ama öylece boşlukta asılı kalmış gibi. Bir duvar gibi belki. Duran. Susan. Bekleyen. İşte tam da orada başlıyor: yoklukta var olmak. Varlık dediğimiz şey sadece nefes almak mı? Gözümüz açık sesimiz çıkıyor yürüyoruz… Ama içimizde bir şey çoktan sessizliğe gömülmüşse o zaman neye var diyoruz biz? Dışarıdan bakıldığında buradayım belki. Ama içimde bir ben çoktan gitmiş gibi. Yine de buradayım. Hissedemesem de yaşıyorum. Sevinemesem de sabahlar oluyor. Bazen o kadar kopuyorum ki dünyadan sanki bir gözlemci gibi izliyorum kendi hayatımı. Bir yabancı gibi… Kendi cümlelerimi dinliyorum kendi adımlarımı izliyorum ama içimden hiçbir şey geçmiyor. Ve o hâlde bile varım. Eksik kırık duygusuz belki… ama buradayım. Yokluk bir çöküş değil her zaman. Bazen bir ara duraktır. İçinin boşluğunda yeniden dolmak için bir hazırlık. İçinden geçtiğim bu hâlsizlikte bir ses bana fısıldıyor: Bak düşmedin. Hissedemiyorsun belki ama hâlâ ayaktasın. Hâlâ buradasın. Ve bu bile bir direnme şekli.” Bunu anladığımda varoluşun şekil değiştirdiğini fark ediyorum. Eskisi gibi coşkuyla değil belki… Ama sessizlikle. Derin kımıldamayan bir suskunlukla. Yokluk içinde bile kendimden küçük bir iz buluyorum. Bir nefes bir düşünce bir kelime... Yokluktan geçerken anlıyorum: Kendimi her zaman güçlü hissetmeye mecbur değilim. Bazen sadece var olmak da yeterli. Sadece dayanmak. Sadece o günkü hâlimle kalmak. İşte bu: yoklukta var olmak. Yani hiçliğin içinden kendine doğru küçük bir adım daha atmak. Susuyorum. Çünkü sözcükler yetmiyor. Bazen ne anlatsan eksik kalıyor Ne anlatsan kimse duymuyor. O yüzden sessizliğime sığınıyorum. Orada daha gerçek daha derin bir ben var. Kırılmış dağılmış ama hâlâ orada. Her şey akıyor Ben akmıyorum. Zaman geçiyor Ben durmuş gibiyim. Bir oda dolusu insanda Kendi iç sesime bile uzak hissediyorum kendimi. Bedenim burada Ruhum başka bir yerde oturuyor. Gülümsemelerle kapatılmış yaralarım var. Sözüm var ama söyleyecek bir dilim yok. Var gibiyim Ama yokluğun tam kenarındayım. Bir adım daha atsam düşeceğim Ama hâlâ buradayım. Düşmedim. Henüz değil. İnsan bazen boşlukta var olur. Ne bir amacı olur ne bir yöne gider. Yine de yürür. Yine de nefes alır. Yine de sabah olur. Ve o sabah belki de en çok o zaman kıymetlidir. Çünkü hiçbir şey hissetmemenin ağırlığıyla Yine de kalkmayı seçmişsindir. Ben seçtim. Bugün de seçtim. Yoklukla sarmalanmış bu bedenin içinde Küçük de olsa bir varlık kıpırdandı. O yetti. Bir adım daha atmaya… Kendime doğru. Hayata doğru. Yoklukta var olmak... Belki de en sessiz direniş biçimi. Kimse görmez kimse bilmez Ama sen bilirsin. Sen hâlâ buradasındır. Ve bu bazen her şeyden daha kıymetlidir. |
||
| Yer İmleri |
| Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 konuk) | |
|
|
Benzer Konular
|
||||
| Konu | Konuyu Başlatan | Forum | Yanıtlar | Son Mesaj |
| Bazen Sadece “Yeter'' | NaGMe | Şiirler - Güzel Sözler | 2 | 25 Mart 2026 17:13 |
| Sevmek bazen vazgeçmek midir? | Polina | Aşk ve İlişkiler | 5 | 24 Mart 2026 10:16 |
| Seni sevmek bazen acı | Polina | Şiirler - Güzel Sözler | 0 | 06 Mart 2026 20:24 |
| Bazen susuyorum, | Polina | Şiirler - Güzel Sözler | 0 | 06 Mart 2026 20:21 |
| Özlemek bazen dua gibidir | Polina | Şiirler - Güzel Sözler | 0 | 28 Şubat 2026 05:41 |
Normal Mod
