Pablo Neruda'dan Unutulmaz Bir Aşk Şiiri

Bu gece en hüzünlü dizeleri yazabilirim.
Yazabilirim örneğin: "Gece yıldızlarla dolu
ve mavilikte titriyorlar, uzaklarda."
Gece rüzgarı dönüyor gökyüzünde ve şarkı söylüyor.
Bu gece en hüzünlü dizeleri yazabilirim.
Onu sevdim, o da beni bazen sevdi.
Böyle gecelerde onu kollarımın arasına aldım.
Sayısız kez öptüm onu sonsuz göğün altında.
O beni sevdi, ben de onu bazen sevdim.
Sevilmez miydi o koca, dingin gözleriyle?
Bu gece en hüzünlü dizeleri yazabilirim.
Düşünmek ki ona sahip değilim. Onu kaybettiğimi hissetmek.
Geceyi dinlemek, o olmadan daha da uçsuz bucaksız.
Ve şiir düşer ruha, çiy çimene düştüğü gibi.
Ne fark eder ki aşkım onu tutamadı.
Gece yıldızlarla dolu ve o yanımda değil.
Bu kadar. Uzakta biri şarkı söylüyor. Uzakta.
Ruhum onu kaybetmiş olmaktan memnun değil.
Gözlerim onu arıyor sanki onu yaklaştırmak ister gibi.
Kalbim onu arıyor ve o yanımda değil.
Aynı ağacı beyazlatan aynı gece.
Biz, o zamanki gibi, artık aynı değiliz.
Onu artık sevmemek doğru, eminim.
Ama ne kadar sevmiştim onu!
Sesim rüzgarı aradı dokunmak için onun kulağına.
Başkasının olacak. Başkasının olacak. Tıpkı öpücüklerimden önce olduğu gibi.
Sesi, aydınlık bedeni, sonsuz gözleri.
Onu artık sevmemek doğru, eminim.
Ama belki seviyorumdur.
Aşk çok kısa ve unutmak çok uzun.
Çünkü böyle gecelerde onu kollarımın arasına aldım.
Ruhum onu kaybetmiş olmaktan memnun değil.
Bu son acı bu, o bana veriyor.
Ve bunlar son dizeler, ben ona yazıyorum.