Poli[na]

Sanki sadece bedenim değil, ruhum da yorulmuş. Konuşmak istiyorum ama kelimeler boğazımda düğümleniyor. Anlatacak çok şey var aslında, ama kimsenin gerçekten anlayacağına inancım kalmamış gibi.
Bazen içimden geçenleri söylemek geliyor… ama susuyorum. Çünkü kırmaktan korkuyorum. Birinin kalbine dokunup iz bırakmaktan, kul hakkına girmekten çekiniyorum. İçimde birikenleri yutmak daha kolay geliyor, her ne kadar beni yorsa da.
İnsanların niyetlerini sorguluyorum artık. Ben kimseye kötü düşünmezken, neden bu kadar yoruluyorum diye soruyorum kendime. Belki de fazla hissediyorum, fazla düşünüyorum. Ama bu benim… Ben insanım, kalbim var. Keşke herkes biraz daha kalbiyle yaşayabilseydi.
Şimdi sadece susmak istiyorum. Biraz uzaklaşmak, biraz dinlenmek…

[Only registered and activated users can see links. ]