Ihlamur çiçeği beklemektir...

“Yapraksız kaldıysan, gövdeni kestirme” diye bir cümle okudum bugün.

doğaya ait unsurlarla , insanın hayata karşı duruşuna dair derin bir öğüt taşıyor.. Yaprak, çoğu zaman geçici olanı ,mevsimleri, dönemleri, kazançları, ilişkileri karşılıyor sanki… Gövde ise özü ; insanın karakterini, değerlerini ve var olma sebebini.. Bu cümle, kaybettiklerin yüzünden kendinden vazgeçme demenin en zarif bir yollarından biri belki de…

Hayat, bize her zaman bahar sunmaz. Kimi zaman işler yolunda gitmez, insanlar gider, emekler karşılıksız kalır. Böyle zamanlarda insan, kendini eksilmiş hisseder. Yapraklarını dökmüş bir ağaç gibi çıplak ve savunmasız… İşte tam da bu noktada, en büyük hata yapılır: geçici kayıpları , kalıcı bir yenilgi sanmak. Oysa yapraklarının dökülmesi, ağacın bittiği anlamına gelmez; aksine, hayatta kalmak için verdiği bir moladır.

Gövdeyi kestirmek, umudu bitirmektir. “Ben artık buyum” deyip kendini yarım bırakmaktır. Oysa gövde durdukça kökler de durur. Kökler durdukça, yeniden filizlenme ihtimali her zaman vardır. İnsan da böyledir. Bir dönem başarısız olmuş olabilir, yalnız kalmış olabilir, hatta kendine olan inancını yitirmiş olabilir. Ama özü hâlâ oradaysa, yeniden yeşertmek mümkündür.

Önce öğrenmeliyiz ; Sabretmeyi, Her şeyin hemen düzelmesini beklememeyi, karanlık zamanları inkâr etmek yerine anlamayı..Yapraksızlık bir utanç değildir; yaşam döngüsünün doğal bir parçasıdır. Utanç olan, sırf o an zor diye kendi varlığını inkâr etmektir.

“Yapraksız kaldıysan, gövdeni kestirme” demek; kendine biraz zaman tanı , “gücünü köklerinden al” demektir. Çünkü bahar her zaman geri döner. Önemli olan, o bahara ulaşacak kadar ayakta kalabilmektir.


www.ihlamurcicekleri.com