Şımartılmadan büyüyen nesil

90'lar ve öncesi nesildir genelde.

Bence bu benim. Yüzeysel tanıyanlar benimle ilgili; tek çocuk olmamdan dolayı aksini düşünüyor/dur ama öyle değil. Evet; çocukluk travmam yok, mutlu bir çocukluk geçirdim, istediğim her şeye sahip olabildim ama devamında da kendi azim ve çabalarımla kendi başarılarımı kazandım. Zaten şımartılarak, bu tanımdan benim anladığım sorumluluk yüklendirmeden, bencil yetiştirilen çocuklar da hayatta pek başarılı olamıyorlar. Günümüz neslinde çokça örneğini görebilirsiniz. En basiti çalışmak istemiyorlar, her şeye hazırcılar. Aileler, aslında iyilik yaptıklarını sanarken kötülük yapmış da oluyorlar bir nevi. Ben bu konuda şanslıydım dediğim gibi.

Şımartılmayı geçtim, biz dayak bile yerdik. Yaptığımız hataların bedelini mutlaka öderdik. Annemiz ve babamız asla hatalarımızı savunmazdı.