Sevmek Bile Güzelmiş

Özlem duyduğu cümleler vardır insanın,
Dil susar bazen, yorulur anlatamadan,
“Belki beceremem” der kalp en derinden,
Ama vazgeçemez sevdayı yaşamadan.

Çöle düşsem bile kıblemi bulurum ben,
Senin izinde yönüm kaybolmaz inan,
Sevdaya kapılıp unutmak mı ahiri?
Yok, secdede bile seni anar bu can.

Dualarım düşer gecenin koynuna,
Nefsimle savaşım her an içimde,
Kapanan gönlüme bir çare dilenirim,
Adını fısıldarım en derin biçimde.

Yazdığım her satır gözyaşıyla biter,
Nokta değil onlar, içimdeki sızı,
Sen diye kurduğum cümleler var ya,
Her biri kalbimin yanık bir yazısı.

Ben huzur aramam, kalbe dokunmam,
Bir cümle yazsan yeter bana inan,
Günde bir kelime düşse yüreğime,
Ömrüme ömür katar o an.

Türkülerde seni arar sesim titreyerek,
Şarkılar ağlar içimde sensiz,
Hayatın ortasında kayboldum bir başıma,
Zincir gibi düşünceler, kalbim sessiz.

Dua ederim, çünkü huzur orada,
Ve her duamda seni isterim Rabbim’den,
“Ya Rab” deyip her yakarışımda,
Sen düşersin kalbime yeniden.

Zaman geçer, yıllar akar gider,
Ama sen gelmezsin, eksik kalır yanım,
Ahir dünyada tükenirken ben,
Yokluğunla sınanır sabrım, imanım.

Ne çölüm var benim ne de bir denizim,
Sığınacak bir ormanım da yok,
Sadece içimden dökülen bu sözler,
Bir sevdanın sessiz çığlığı çok.

Her secdede adını anar bu kalp,
Her rekâtta sana varır yolum,
Bir dua gibi düştün ömrüme,
Son nefese dek sürecek bu durum...