Mürekkep mi / Gözyaşımı mı

Belli ki geceler dinmiyor,
Belki çok yalnız olduğumdandır, diyorum her seferinde.
Kalbim ister fani dünya heveslerini,
Söyle bana dost, sen neden hiç benden gitmedin?

Ey yoldaş, derdin nedir?
Sevdadır secdende, hayattır rükûnda.
Yüreğinin derinliğindedir kıtan,
Ben seni bırakmam; sen dökersin

Her rekâtında bir nebze mısra.
Koyarsın bazen alnını, “Ya Rab” dersin,
Kalemi eline aldığında başlarsın besmeleyle.
Söylersin, durursun ama sadece kendine,

Duyun artık, görün kalemdeki gerçek dostluğu.
Söyleyin, hani dost? Hani kardeşlik?
Yürekte midir yaşama attığımız hevesler?
Hayat bir merdiven gibi,

Bir basamak eksikse hep hüzün kalır.
Çıkan değil, kaçan oldum hep,
O merdivende gelen olmayınca.
Şimdi kabuğuma çekilmeyeyim de neyleyeyim?

Susmayayım da ne edeyim?
Sen “he” deyip geçersin değil mi,
Belki de ağzına geleni sayarsın.
Kolay değil söylenmek, kolay değil kırmak,

Benim kalemimde sustuğum kelamdır her mısra.
Dökemediğim gözyaşımdır,
Paramparçayım, söyle neyleyeyim?
Kaleme döktüğüm her çığlık,

Huzurun uğramadığı bir haldir.
Secde hariç, ey sevgili, huzur nerededir?
Döktüğüm gözyaşı ondandır belki.
Başımı kaldırıp ahir dünyaya döndüğümde,

Bir nebze kalem olurum, durmadan yazarım.
Kendimi kalem açacağına bırakıp tükenmek isterim,
Bir sobanın kor alevinde kaybolur gibi.
Her derim, her nefesim kelama döner,

Yürek akarsa bedene, huzur olur.
Yaşamı tutarsan, huzur âlâ olur,
Ben her seferinde gözyaşı döktüm.
Yok olup giderim kendi içimde,

Her zerremde bir vedadır.
Yesrib’in kor alevli mehtabında,
Bir kalemin tesirinde kaldım yine.
Sevgimi kaleme yazmışım meğer,
Kendimi böyle teselli eylemişim.