Sensizliğin Limanı

Sensizliğin Limanı

Haykırırım şu dünyaya adını her anışımda,
İçimde yanan ateş sönmez hiçbir yağmurda.
Bir limana hasret kalmış garip bir yolcu gibi,
Seni düşünür dururum gecemde, sabahımda.

Yağmura meydan okur, ıslanırım her seferinde,
Eve dönerim sessizce sensizliğin izinde.
Üzerimden çıkarınca sana bulanmış günleri,
Bir ben üşürüm geriye, bir de yokluğun benimle.

Yağmur vurur iskelesine gönlümün ağır ağır,
Her damlası yüreğimde bir ayrılık gibi çağırır.
Gözlerin, sözlerin, o dev gülüşlerin hâlâ bende,
Unutmak isterim seni, hatıraların bırakmaz.

Saatime yüzünü kazıdım, zaman sende duruyor,
Yelkovan sana beş kala, akrep seni soruyor.
Uzun zamandır zamansızım, fırtınalı denizlerde,
Her dalga senin sesinle içimde yankılanıyor.

Göğümde maviyle gri durmadan savaşıyor,
Her renkte bir yüzün kalmış, hatıran yaşıyor.
Bakışların düşüyor hâlâ yorgun gözlerime,
En son kalan sensin işte, kalbimin derinlerinde.

Sen ilk sevdiğimdin, ilk yaramdın belki de,
Kaderimin yollarında silinmeyen iz gibi.
Bir gün yüreğimi açsam başka bir sevdaya,
Seni anlatacağım yine okyanuslar misali.

Kendime bile söyleyemediğim düşlerimde,
Rüyayla gerçeğin arasında kaldın içimde.
Benim olmayacaksın belki bu ömür boyunca,
Ama masallarımın kahramanı kalacaksın daima.

Bir ömürlük sevdayı bir nefese sığdırırım,
Kalemime son noktayı adını yazar koyarım.
Bir canım daha olsa ömrüne armağan eder,
Yine seni bekler, yine seni beklerim.