Bir kalbin sessiz çöküşü…

Bir kalbin sessiz çöküşü…

Ben herkese yâr oldum, kendime yabancı,
İçimde bin fırtına, yüzümde sessizlik.
Bir ben bilirim gecelerin ağırlığını,
Bir de yastığıma dökülen çaresizlik.
Sevilmekti dileğim, dağlar kadar değil,
Bir gönülde yer bulmaktı bütün isteğim.

Değer verdim, değersiz sayıldım,
Her düştüğüm yerde kendimle kaldım.
Bir ömür gönüllerini hoş tutmaya çalıştım,
Kendi gönlümün kapısında bekleyip yoruldum.
Ben onları baş tacı ederken her zaman,
Onlar beni hatırlamadı en zor anımda.

Ne zaman bir dosta içimi açsam,
Sözlerim yarım kaldı, sustum, ağladım.
Ben bir damla ilgiye dünyalar verirken,
Bir çift güzel söze bile muhtaç kaldım.
Meğer insan kalabalıkta da üşürmüş,
En çok da sevdiğinin yanında yalnızmış.

Kimse sormadı, “Yüreğin nasıl, iyi misin?”
Kimse duymadı içimde kopan feryadı.
Herkes kendi derdine bir liman ararken,
Ben herkese açtım kalbimin kapısını.
Beni en çok yoran hayatın yükü değil,
Değer verdiklerimin beni görmeyişiydi.

Bir mesaj bekledim, günlerce sustum,
Bir hatır sorulsun diye gururumu unuttum.
Ben onların yokluğunda bile yanlarındaydım,
Onlar yanımdayken bile kendimi unuttum.
İnsan bazen gitmez, kalır da tükenir,
Sevilmediğini anlarsa içinden çekilir.

Artık ne sitemim var ne de bir beklentim,
Kırılmış bir aynadır sanki şu gönlüm.
Ben herkese hak ettiği değeri verdim,
Kendi kıymetimi bilmekte geciktim.
Bir gün adımı anarsanız sessizce,
Hatırlayın; ben de yoruldum gizlice.

Sanmayın ki susuyorsam içim huzur dolu,
Her susanın içinde saklıdır bir sürü soru.
Ben de bir zamanlar sevilmeye inandım,
Bir çift gözde kendime yuva aradım.
Şimdi kalbim kimseye düşman değil,
Yalnızca eskisi gibi herkese açık değil.

Ve bir gün yokluğum değerse aklınıza,
Bir anlığına da olsa düşünün beni.
Ben sizin en küçük sevincinize ortak oldum,
Siz görmediniz içimde büyüyen kederi.
Ben sevgimi verdim, karşılık istemedim belki,
Ama insan en çok değer verdiğinden değersiz hissettiğinde kırılırmış meğer…

“Ben yalnız kalmaktan korkmadım hiçbir zaman.
Beni asıl yıkan, kalbimde herkese yer açarken kimsenin benim için küçücük bir yer bile ayırmamasıydı.”