Füruğ Ferruhzad Şiirleri

Kızıl Gül
Kızıl gül, kızıl gül,
O beni kızıl gül bahçesine götürdü
Ve ıstıraplı saçlarıma kızıl gül taktı karanlıkta
Ve sonunda, kızıl gül yaprağı üstünde benimle yattı...
Ah, ben gebeyim, gebeyim, gebe...

Kurma Bebek
Çok daha fazla, susabilir insan
Bir sigara dumanına dalabilir insan
Bir fincanın biçimine, renksiz bir çiçeğe, bir halıya...
Boş bir yanıt, evet beş yada altı harflik.
Bir ömür diz çökebilir insan,
Değersiz birkaç bozuklukla inanabilir,
Bir caminin odacıklarında çürüyebilir...
Kurma bebekler gibi olabilir insan,
Camdan boncuk iki gözle kendi dünyasını gören...

Küskünlük
Git ona doğru, umurumda değil
Sen güneşsin, o yeryüzü, ben gökyüzü
Beni yıldızların omuzuna koydun
Bedeninden vazgeçtim senin, çünkü dünyada
Benim isteğimin amacı bir ten değildi.
Seni sevsem de, aşka aşığım, senin cismaniliğine değil...

Onu Bağışlayın
O bazen
Vücudunun kederli bağlantısını
Durgun sularda, boş mezarlarda unutuyor.
Ve aptalca zannediyor ki,
Yaşama hakkı var...
Onu bağışlayın. Çünkü büyülenmiş,
Çünkü sizin ağır gelen varlığınızın kökleri,
Onun gurbet topraklarında derinlere kök salıyor.
Ve onun kolay inanan kalbi,
Hasretin acı darbeleriyle,
Göğsünün içinde kabardıkça kabarıyor...

Öpücük
Her iki gözünde onun günah gülüyordu
Yüzüne ay ışığı gülüyordu
O suskun dudakların geçişinde
Sığınmasız bir yalaz gülüyordu
Öpücük, bazen geceyi aydınlatan tek ışıktır.

Uyku
Gece karanlık camlara çöküyor usulca,
Korlu küller gibi…
Rüzgar evin avlusunda durmaksızın yerle bir ediyor gölgeleri,
Nilüferin kıvrımları, duman gibi dalgalanıyor duvarda.
Dedim ki ey uyku, başparmağın yeşil bahçelerin anahtarı
Gözlerin, dinginliğin balıklarının karanlık havuzu,
Beni unutmanın peri suretli ülkesine götür...