|
25 Mart 2026, 16:57
|
||
Cümleler Yıllarca Yankılanabilir..!
İşte geldik en sessiz ama en ağır kapıya: Kendini affetmek. Bu en zor bağışlamadır. Çünkü insanlar affedilir zaman geçer yaralar kabuk tutar... Ama insan kendi kendine susmaya başladığında içeride birikmiş cümleler yıllarca yankılanabilir. Şimdi senin için o iç sesi iç yüzleşmenin Kendini Affetmek Kendimi hep yarım bıraktım. Görmezden geldim. Sus dedim. Bekle dedim. Şimdi zamanı değil dedim. Ve ben kendimi en çok ben susturdum. Sonra bir gün sessizliğim bile ses etmeye başladı. Kalbim kırılmıyordu artık çünkü kıracak kadar bile inanmıyordum kendime. İşte o zaman anladım: Başkalarını değil ilk beni affetmem gerekiyordu. Affetmeliyim... Kendimi yok saydığım her gün için. Sırf sevilmek için sustuğum her an için. Güçlü görünmek uğruna ağlamadığım geceler için. İyiyim deyip iyi olmadığım sabahlar için. Affetmeliyim... Kendimi en çok yorgunken suçladığım için. Eksik hissettiğimde kendime yük olduğum için. Başkasına verdiğim değeri kendimden esirgediğim için. Bu affediş bir özür değil. Bir kabullenme. “Böyle oldum” deyip geçmek değil… “Artık böyle olmak zorunda değilim” diyebilmek. Çünkü içimde hâlâ bir yer var. Dokunulmamış. Terk edilmemiş. Küçük bir ışık gibi sönmemiş. Kendimi affetmek yeniden başlamak demek değil. Kaldığım yerden yürümeye izin vermek. Bir adım. Sonra bir adım daha. Kırılmış ama hâlâ burada olan hâlimle. Ve ben şimdi bütün yanlışlarımı içime alarak bütün eksiklerimle el ele tutuşarak kendime diyorum ki: “Tamam… Artık durma. Affedildin. Devam edebilirsin.” Benzer Konular:
|
||
|
25 Mart 2026, 16:59
|
||
Yanıt: Cümleler Yıllarca Yankılanabilir..!
İçeriği görmek için buraya tıklayarak kaydolunuz.
Bu şiir, insanın kendine karşı en acımasız ama aynı zamanda en dürüst olduğu anları çok derin ve sade bir dille anlatıyor. Özellikle “kendimi en çok ben susturdum” dizesi, insanın kendi içindeki yarayı en çok kendisinin büyüttüğünü çok çarpıcı bir şekilde hissettiriyor.
En güzel tarafı, affetmenin bir zayıflık değil, bir kabulleniş ve ilerleme cesareti olarak anlatılması. Şiir, okuyana şunu hissettiriyor: İnsan en çok kendine şefkat göstermeyi öğrenmeli. tebrikler. |
||
| Yer İmleri |
| Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 konuk) | |
|
|
1
Normal Mod
