|
26 Mart 2026, 00:52
|
||
Zamansız akşamlar hayat..!
Zamansız akşamlar hayat Ne gündüzün telaşı ne gecenin uykusu var bu vakitte. Sanki her şey durmuş rüzgâr bile susmuş Bir fincan soğuyan çay kadar sessiz içim. Sokak lambaları yanıyor ama kimse dönmüyor eve Bir yol var önümde — ne başı belli ne sonu. Senin adını unuttum belki ama yüzün hâlâ ışık Zamansız akşamlar hayat... seninle yan yana duruyor. Ve ben Bir sokak lambasının altına düşen gölgem kadar eksik Bir sigara dumanı kadar geçiciyim bu akşam. Kelimeler boğazımda bekliyor Söylesem eksilirim susarsam çoğalırım gibi. Bir pencere ışığında tanımadığım bir hayat yanıyor Belki biri gülüyor şimdi belki biri ağlıyor Ama bende zaman durmuş — Dakikalar bile birbirine yaslanıyor düşmemek için. Zamansız akşamlar hayat… Belki senin adın da budur artık Ne dün ne yarın — sadece şimdi Ve o da ağır geliyor bazen. Sana yazmadığım mektuplar birikiyor masamda Her biri eksik her biri yarım bir nefes gibi. Kalem ucu kırık kâğıt nemli Bir cümleye başlayıp da bitiremediğim her gece gibi. Adını anmıyorum artık ama sessizliğin yankısı sensin Bir şarkı çalıyor uzaktan kimse dinlemiyor Ben dinliyorum — Çünkü her notasında biraz sen varsın biraz gidişin. Gökyüzü bu gece de erken çöktü üstüme Ay bile küsmüş gibi yüzünü göstermiyor. Zamansız akşamlar hayat… Belki seni unutmak kendini hatırlamaktı Bir fotoğraf düştü yere sessizce — Toz koktu hava anılar küflendi sanki. Gözlerim takıldı bir bakışına Zaman orada dondu ben de onunla birlikte. Bir ses duyar gibi oluyorum bazen Kapı arkasından rüzgârla karışık… Sanki dönüyorsun Ama hep yarım kalıyor o adımlar. Kelimeler artık hiçbir şeyi tam anlatmıyor Her hece eksik her cümle biraz suskun. Zamansız akşamlar hayat Sen de yoruldun mu benim kadar? Belki bir gün Bir başka mevsimde Aynı gökyüzüne bakarız yine — Ama birbirimizi tanıyamayız artık. Artık dön demiyorum Çünkü bilirim dönülmez yerler vardır. Bir bakışla bir sessizlikle yıkılmış şehirler gibi Kalbimde enkazdan kalan tek şey: sessiz bir razı oluş. Bir zamanlar her şey seninle başlardı Şimdi hiçbir şey bitmiyor bile. Yarım kalmak alışkanlığa döndü içimde — Eksik olmayı öğrendim seni unutamadan. Rüzgâr geçiyor penceremden Adını fısıldıyor sanki ama ben duymuyorum. Belki bu da iyileşmenin başka bir şekli: Artık acı bile aynı yerden yanmıyor. Zamansız akşamlar hayat… Beni senden kurtarmadı belki Ama seni benden yavaşça sildi. Ve şimdi — sadece sessizlik var Ama bu kez huzurlu. |
||
| Yer İmleri |
| Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 konuk) | |
|
|
1
Threaded Mode
