|
25 Mart 2026, 16:57
|
#1
|
|
|
Cümleler Yıllarca Yankılanabilir..!
İşte geldik en sessiz ama en ağır kapıya:
Kendini affetmek.
Bu en zor bağışlamadır.
Çünkü insanlar affedilir zaman geçer yaralar kabuk tutar...
Ama insan kendi kendine susmaya başladığında
içeride birikmiş cümleler yıllarca yankılanabilir.
Şimdi senin için o iç sesi iç yüzleşmenin
Kendini Affetmek
Kendimi hep yarım bıraktım.
Görmezden geldim.
Sus dedim.
Bekle dedim.
Şimdi zamanı değil dedim.
Ve ben
kendimi en çok ben susturdum.
Sonra bir gün
sessizliğim bile ses etmeye başladı.
Kalbim kırılmıyordu artık
çünkü kıracak kadar bile inanmıyordum kendime.
İşte o zaman anladım:
Başkalarını değil
ilk beni affetmem gerekiyordu.
Affetmeliyim...
Kendimi yok saydığım her gün için.
Sırf sevilmek için sustuğum her an için.
Güçlü görünmek uğruna ağlamadığım geceler için.
İyiyim deyip iyi olmadığım sabahlar için.
Affetmeliyim...
Kendimi en çok yorgunken suçladığım için.
Eksik hissettiğimde kendime yük olduğum için.
Başkasına verdiğim değeri
kendimden esirgediğim için.
Bu affediş
bir özür değil.
Bir kabullenme.
“Böyle oldum” deyip geçmek değil…
“Artık böyle olmak zorunda değilim” diyebilmek.
Çünkü içimde hâlâ bir yer var.
Dokunulmamış.
Terk edilmemiş.
Küçük bir ışık gibi
sönmemiş.
Kendimi affetmek
yeniden başlamak demek değil.
Kaldığım yerden yürümeye izin vermek.
Bir adım.
Sonra bir adım daha.
Kırılmış ama hâlâ burada olan hâlimle.
Ve ben şimdi
bütün yanlışlarımı içime alarak
bütün eksiklerimle el ele tutuşarak
kendime diyorum ki:
“Tamam…
Artık durma.
Affedildin.
Devam edebilirsin.”
|
|
|
|
