Quid ad aeternum?

Başımı senin omzuna koysam bile geçmeyen yorgunluğum var benim.
Omuzlarımda, yük almak yerine yük olanların bıraktığı ağırlıkla yaşamaya çalışıyorum.
Giderek daha da zor oluyor her şey hayatımda.
Sanki engelli koşudayım ve engel seviyesi artık parkurun ortalarında iyice artmış.
Ama zaten engel seviyesi bana hep zor gelmiş. Kan revan içinde yürümüşüm ki ben hep.
Sen neden düştün, canın yandı mı diye sorarken ben acının zehrini yutmuş, kan sızarken dudaklarımdan arsızca gülümsüyorum.

Dudaklarımdan şunlar dökülüyor sonra;
Yoruldum çok. Evren, tanrılar ya da Allah yani bilmiyorum her kim görüyorsa beni yukarıdan ya da gören yok mu bilmiyorum ama yoruldum çok.
Çok insan var yeryüzünde; benim ömrüm hep yer yüzü gördü, bir kez olsun gül yüzü görmedi neden?

Büyük beklentilerim yoktu hayattan. Herkesin bir an olsun kapısını çalmasını dilediği o sade durağa varmaktı niyetim. Payıma düşen, sessiz bir hayal kırıklığı oldu.
Kimsenin baharında gözüm yok. Lakin ilk defa bir arzunun ardına bu kadar içten düşmüştüm. Kalbimin kuytusundaki o güvercin göğe sevdalandı da kanatları kırk yerinden kırıldı yine.
Yine de kararmadı ufkum. Sessizce sığındığım, o kırık kanatlara derman olan bir nefes var yanımda. Gösterişten uzak, kuytuda bir varlık..
O eksilmesin kafi. Gerisi zaten incindiği yerden filizlenir.

Sevgili günlük,

Bir zamandır içimi dökecek kadar toparlayamadığımdan gelip sana yazamadım.
Artık yazma vakti.
Bugün geride bırakacak olduğum hayatımın son günü.
Bir yenisi başlıyor korkma. Yani bu bir intihar mektubu değil. Hâlâ değil.
Hayata sıfırdan başlamak zorundayız.
İlki 15 sene önce olmuştu. Sonra 2023 yılında deprem zamanı.
Hayatta kalınca her bir gün şöyle dedim kendime "ulan hamam böceği gibi hayatta kaldığım hayat bu mu.."
Şimdi bir dejavu ile de karşı karşıyayım. Aynı acı sadece daha farklı acıtıyor.
Bir yandan bir köşede beni her an bu karmaşadan çekip alacak biri var.
Ama ben kolayı seçmiyorum. Savaşacağım, hep savaştım.
Yara aldım, düştüm, çok düştüm ve çok da kalktım.
Elimden tutan olsun olmasın kalktım ayağa. Yine öyle olacak.
Huzur vermese bile bu hayat bana, bir şekilde tutunurum ben.
Yaşım 30 küsür oldu. Artık yaşlandım diye takmıyorum bile.
Saçıma düşen her beyaz kılıcım kalkanım benim.
Öyle bir savaşın içindeyim ki düşmanlarım hem karşımda hem de yanımda.
Onlarla uyuyup, onlarla kalkacak, onlarla yiyip içecek yeri gelince güleceğim.
Ben çok gülerim zaten, üzgünsem de mutluysam da gülerim çok.

Sözün özü; hepsi yaralar sonucuncusu öldürür, öldürdü de ama ben yine doğdum, yine doğacağım. Son bir kez ölene kadar doğacağım!