Quid ad aeternum?

Bazı soruları sormak, suları bulandırmak mıydı bilmiyorum. Ve bu ikimize de olan şeydi
Aklımda bazı sorular da belirtip durmaya başladı

Yan yanayken kavga ettiğimizde söylediğime geliyor olay.
"Rahat battı sana galiba."
Bana da mı battı dersin günce?

Bu sıralar kendimi bir iyi bir kötü hisseder oldum.
Uykum öyle sık bölünmeye başladı ki.
Bu durumu O da biliyor. Ama elinden bir şey gelmiyor.
Ortada bir sorun yok.
Ben sadece luminal alanda kalmıştım biraz.
Tekrar o alandan çıkıp biraz üni derslerine yüklenmeye başladım.
Fakat daha basmam gereken çok tuş var.
Hepsine aynı anda basıp ahenkli bir melodi oluşturmak zor geliyor.
Sürekli erteleyip duruyorum.
Bunun sonu nereye varacak ben de bilmiyorum.

İçimi biraz kime açsam, sen halledersin diyor.
Herkes güçlü oluşuma ve ne kadar b.ka batarsam batayım bir şekilde çıkmama alışmış çünkü.
Battım bittim demeye kalmadan düze çıktım hep.
Kendime o hakkı tanımamaktan gelen bir yorgunluk var üzerimde.
Ve bu yorgunluk, ne kadar neşeli olursam olayım yüzümde bir maske varmışçasına, sıyrılıp alttan görünüyor. Gülüşüm maske, yorgunluğum gerçek simam hâline geliyor.

Bir gün bir şeyleri gerçekten başarmış ve dibine kadar mutlu olmuş vaziyette yazmak isterdim sana günce.

Yine de inadım ve umudum tam ve bâki.
Sadece yorgunluğumu tek dile getirebildiğim yer sensin, hepsi o.

Her şey olacağına varsın bu vakitten sonra. Soldurmaya gerek yok daha açmamış gülleri..

İçim bir nehir sanki. Kâh taşıyor, nefes aldırmıyor. Kâh sular geri çekiliyor, süt liman oluyor.
Benim iyiliğime bile olsa bazı sözlerin ağırlığı omuzlarımda. Zihnim tekrar tekrar hatırlatıp, yeni yorumlar ekleyip bana işkence ediyor.
Bak bana benden başka kimse bu kadar zarar veremez günce.
Tüm bunların sonucu olarak saatlerdir baş ağrısı çekiyorum.
Öfkeli değilim. Üzgün de değilim. Tam olarak neyim var onu da kestiremiyorum.
Bu aralar luminal alanda kalmamak için küçük hedefler koymaya başlamıştım kendime.
Büyük hedefler öncesi minik adımlar, en azından hiçbir şey yapmadım hissini alıp götürüyordu benden.

Sözün özü iyi miyim kötü müyüm bilmiyorum.
Hadi hayırlısı..

Seninle geçen o kaygısız günleri özledim.. Kaybolurum endişesini bırakıp sokak sokak gezmeyi..
Hiç o kadar huzurlu olduğumu hatırlamıyorum. Sanki sonraya saklamak için sen konuşurken daha da dikkatli izliyordum seni. Ne oldu diye soruyordun.. Ben bu anların biteceği endişesiyle zaman dursun diye geçiriyordum içimden. Sesini, kokunu ve gülüşünü saklıyordum içime gizlice.*
Senli günler.. varsa bir cennet o cennetten çalınmış günler gibiydi sevgili.

O günler geçtikten sonra aramızda mesafe arttıkça özlem daha da dayanılmaz hâl aldı.
Seninle ettiğimiz o kavgayı bile özledim. Sinirlenip yine de kıyamayıp yavaşça vurmamı..
İki gündür baş ağrısından kafamı kaldıramazken en özlediğim şey ağrı çekmemekten çok sesindi..
Yani sen.. sen .. sen... Cümlelerim ben ile değil sen ile başlıyor gibi. İçim dışım sen.
İyi ki sen..
Hep sen..