25 Şubat 2026, 22:27
|
#1
|
|
|
Poli[na]
Yıkılasın be dünya…
Bugün yine içimden aynı cümle geçti. Sanki her şeyimi bir bir aldın benden. Önce en kıymetlilerimi, sonra umutlarımı, sonra da eski neşemi… Herkes birer birer gitti. Kimi toprağa, kimi uzaklara, kimi de kalbimin içinden sessizce.
İnsan alışır diyorlar. Alışılmıyor. Sadece susmayı öğreniyor. İçine atmayı, geceleri kimse duymadan ağlamayı öğreniyor. Gündüz güçlü görünmeyi, iyiyim demeyi öğreniyor. Ama içimde bir yer var ki hala eksik, hala kırık, hala yarım.
Bugün geçmişi düşündüm. Ne çok gülermişim eskiden… Şimdi aynaya baktığımda gözlerimde yorgun bir bekleyiş var. Sanki bir mucize olacak da her şey eski haline dönecekmiş gibi. Ama biliyorum, giden geri gelmiyor. Gidenle birlikte insanın bir parçası da gidiyor.
Yine de şunu fark ettim onca kayba rağmen hals ayaktayım. Belki eksik, belki yaralı ama ayaktayım. Kalbim kırık olabilir ama hâlâ atıyor. Demek ki içimde küçücük de olsa bir umut var. Belki yarın daha az canım yanar. Belki yarın biraz daha hafif uyanırım.
Ey dünya… Çok şey aldın benden ama merhametimi alamadın. Sevmeyi hâlâ biliyorum. Dualarım hâlâ göğe yükseliyor. İçimdeki iyi niyeti söküp atamadın. Belki de en büyük gücüm bu.
Bugünlük bu kadar.
Yaralarım konuştu, ben yazdım.
Belki bir gün, bu satırları gülümseyerek okurum…
|
|
|
|
![Poli[na]](https://www.ircdforum.net/iconimages/uye-gunlugu/poli-na_ltr.gif)
4
Threaded Mode
