Poli[na]

**Polina** · 25 Şubat 2026, 22:27

Yıkılasın be dünya…
Bugün yine içimden aynı cümle geçti. Sanki her şeyimi bir bir aldın benden. Önce en kıymetlilerimi, sonra umutlarımı, sonra da eski neşemi… Herkes birer birer gitti. Kimi toprağa, kimi uzaklara, kimi de kalbimin içinden sessizce.
İnsan alışır diyorlar. Alışılmıyor. Sadece susmayı öğreniyor. İçine atmayı, geceleri kimse duymadan ağlamayı öğreniyor. Gündüz güçlü görünmeyi, iyiyim demeyi öğreniyor. Ama içimde bir yer var ki hala eksik, hala kırık, hala yarım.
Bugün geçmişi düşündüm. Ne çok gülermişim eskiden… Şimdi aynaya baktığımda gözlerimde yorgun bir bekleyiş var. Sanki bir mucize olacak da her şey eski haline dönecekmiş gibi. Ama biliyorum, giden geri gelmiyor. Gidenle birlikte insanın bir parçası da gidiyor.
Yine de şunu fark ettim onca kayba rağmen hals ayaktayım. Belki eksik, belki yaralı ama ayaktayım. Kalbim kırık olabilir ama hâlâ atıyor. Demek ki içimde küçücük de olsa bir umut var. Belki yarın daha az canım yanar. Belki yarın biraz daha hafif uyanırım.
Ey dünya… Çok şey aldın benden ama merhametimi alamadın. Sevmeyi hâlâ biliyorum. Dualarım hâlâ göğe yükseliyor. İçimdeki iyi niyeti söküp atamadın. Belki de en büyük gücüm bu.
Bugünlük bu kadar.
Yaralarım konuştu, ben yazdım.
Belki bir gün, bu satırları gülümseyerek okurum…

**Polina** · 26 Şubat 2026, 07:42

Annem hep söylerdi Kızım, kimse seni sadece sevdiği için yanında kalmaz ya menfaati vardır ya da çıkarı. O zamanlar kızardım bu cümleye… sert gelirdi, inanasım gelmezdi. Şimdi dönüp bakınca, her kelimesi yerine oturuyor. Ne acı ki insan bazı doğruları ancak yara alarak öğreniyor.
Kime iyi olduysam, kime kalbimi açtıysam, elime bir teşekkür değil bir hançer verdiler. Güven dedim, sadakat dedim, değer dedim… Hepsi birer birer elimden alındı. Değer verenlerin hepsi yok oldu hayatımdan. Şimdi uzaktan bakıyorum; hepsi kendi dünyasında mutlu, sanki hiç iz bırakmamışım gibi. En çok da bu koyuyor insana.
İşim zaten aşırı yoğun, bazen nefes almaya bile vaktim yok. Ama bilirsin günlüğüm, insan en kalabalık anlarında bile en yalnız olduğu yerde kırılıyor. Yorgunluğum bedenden çok kalpte.
Bir gün bu ülkeyi terk edeceğim. Bunu bir kaçış sanmasınlar; bu benim kendimi kurtarma biçimim. Gittiğimde belki adım bile geçmeyecek dillerinde. Ama bir gün… bir an durup düşünecekler. O zaman anlayacaklar kimi kaybettiklerini. İşte o gün içimdeki bu sessizlik ilk kez hafifleyecek.
Şimdilik susuyorum. Gücümü içimde biriktiriyorum. Herkes gider ama insan kendine kalmalı.

**Polina** · 28 Şubat 2026, 17:11

En acısı da ne biliyor musun?
Yüzüne gülüp, kalbinden eksiliyorlar…
Gözlerinin içine baka baka samimiyet oynuyor,
arkasını döndüğünde seni çoktan yarım bırakıyorlar.
Sana yanındayım derken,
içlerinde senden vazgeçmiş oluyorlar.
Bir insanın yüzündeki gülüşe aldanıyorsun,
meğer o gülüş kalbinden eksilişinin perdesiymiş.
İşte en çok da bu yakıyor insanı
ihanet değil,
iki yüzlülüğün sessizliği bende ki

**Polina** · 28 Şubat 2026, 17:21

[Only registered and activated users can see links. ]

Geceleri uyumayan insanlar çoğu zaman mutsuzdur, evet…
Ama asıl sebep uykusuzluk değil kalbin susmamasıdır.
Herkes uyurken onların içi konuşur, hatıralar dolaşır odada.
Benim gibi insanlar geceleri düşünür, gündüzleri güçlü görünür.
Ben birini sevince neden yeniden sevemiyorum, biliyor musun?
Çünkü biz severken yarım sevmiyoruz.
Kalbimizi geri almak üzere vermiyoruz.
Giden gider ama biz olduğumuz yerde kalıyoruz;
aynı sokakta, aynı cümlede, aynı histe…
Sevenler nasıl beceriyor yeniden sevmeyi?
Belki unutmayı öğreniyorlar.
Belki de hiç tam sevmemiş oldukları için kolay geçiyor.
Ben unutamıyorum.
Bir kez bağlandıysam, içimde mühürleniyor o sevda.
Herkes yoluna devam ederken
ben hâlâ aynı yerdeyim.
Aynı duyguda, aynı gecede,
aynı ismi içimden sessizce söylerken…

Ve kimse bilmez bunu.
Gülümsüyorum diye geçti sanırlar.
Oysa bazı sevdalar geçmez…
İnsan sadece susmayı öğrenir.

**Polina** · 03 Mart 2026, 02:20

Senden sonra her şey sanki rengini kaybetti. İnsan birini hayatından çıkarınca sadece bir kişiyi kaybetmiyor hayallerini, alışkanlıklarını, birlikte kurduğu cümleleri de kaybediyor. En çok da biz kelimesi eksik geliyor şimdi. Dilim alışmış, kalbim alışmış Ama kader alışmamış.
Gün içinde güçlü duruyorum. Kimse içimdeki sessiz çöküşü görmüyor. Oysa içimde koca bir şehir yıkıldı. Sokakları sensiz, ışıkları sönük. Ne kadar kalabalığın içine karışsam da akşam olunca kendi karanlığıma dönüyorum.
Karanlık dünyamda en çok sesin yankılanıyor. Bazen kızıyorum kendime neden hala özlüyorum diye. Sonra anlıyorum ! Gerçekten sevmişim. İnsan gerçekten sevdiğini kolay silemiyor. Kalpten silmek, telefondan silmeye benzemiyor.
Ama şunu da biliyorum bu karanlık sonsuz değil. Her gece sabaha kavuşur. Belki benim sabahım geç kalmıştır, belki yolu uzundur Ama bir gün içimdeki bu ağırlık hafifleyecek Bir gün adını andığımda canım bu kadar yanmayacak,
Şimdilik karanlığımı kabulleniyorum,
Çünkü biliyorum en karanlık geceler, en güçlü insanları büyütür,
Bugünlük bu kadar,
Karanlığım konuştukça, ben yazıyorum. ..

**Polina** · 05 Mart 2026, 03:02

İnsan bazen gider…
Sevse bile gider.
Çünkü her sevgi kalmaya yetmez, her kalp taşıyamaz her yükü.
Severek giden insan çok şey gizler kalbinde.
Söylenmeyen cümleler, yutulan gözyaşları, yarım kalan hayaller vardır.
Gitmeden önce bin kere kalmayı düşünür,
ama susmayı seçer…
Çünkü konuşsa kalbi dağılır, kalsa kendinden vazgeçer.
Susar ve gider.
Kırmadan, dökmeden…
Ardında kötü söz değil, güzel anılar bırakır.
Çünkü gerçekten seven, giderken bile incitmek istemez.
Belki geceleri aklına düşer,
belki bir şarkıda, bir sokakta, bir kokuda durur zamanı.
Ama yine de dönmez.
Çünkü bazı gidişler kaçış değil,
kendini korumaktır.
Bugün anladım;
en ağır veda, sessiz olanmış.
Ve en güçlü insanlar,
kalbi dolu olduğu hâlde gülümseyip giderlLer..!

**Polina** · 05 Mart 2026, 03:11

Bugün içimde tuhaf bir sızı var. İnsan bazen unutmanın ne kadar acı bir şey olduğunu geç fark ediyor. Değer verdiğimiz insanlar birer birer hayatımızdan geçip gidiyor. Oysa bir zamanlar hep yanımda kalır dediğimiz kişilerdi onlar. Şimdi dönüp bakıyorum da, kim kaldı gerçekten yanımda?
Bir şarkı geliyor aklıma Koliva’nın söylediği Oy Oy Sevduğum… İçindeki o söz kalbime dokunuyor Ben sana gönül vermem, sen unutursun çabuk.!Belki de bazı insanlar gerçekten çabuk unutuyor. Sevgiyi de, verilen değeri de, yaşanan onca şeyi de…
İnsan en çok da buna kırılıyor galiba. Çünkü biz unutulmayacak sandığımız duygularla seviyoruz. Ama bazen karşımızdaki için hepsi sadece bir anıdan ibaret kalıyor.
Yine de içimde bir yerde biliyorum sevgi gerçekten varsa unutulmaz. Unutuluyorsa, belki de adı hiçbir zaman sevgi değildi..!

**Polina** · 06 Mart 2026, 12:10

Kalbim sanki yangın yeri…
Ne zaman göreceksin, ne zaman anlayacaksın bilmiyorum. Ama insan özlüyormuş. Dün bunu bir kez daha anladım. Tam üç ay sonra seni ilk kez gördüm. İçimde bir şeyler sessizce akıp gitti o an… Söyleyemediğim, içimde biriken onca duygu.
Geç kaldık biz birbirimize. Belki de en başından beri yanlış zamanın insanlarıydık. Arabayla arkadan takip ettiğini fark ettiğimde kalbim bir an duracak gibi oldu. Ama sonra düşündüm… İnsan birini kaybedince mi anlıyor gerçekten kıymetini?
Belki sen de şimdi anlıyorsundur. Ama bazı şeyler geç kalınca anlamını yitiriyor. Ben seni defalarca affettim, çünkü seviyordum. İnsan sevdiğini kaç kez affedebilir ki? Bir yere kadar… Sonra kalp yoruluyor.
İçim o kadar dolu ki anlatamam. Güllü`nün şarkısı gittin diyor ya… Sen de öyle gittin. Ve o gidişle biz de bittik.
Şimdi sakın dönme. Çünkü artık geri dönüş yok. Seni affetmem… Ama yalan da söyleyemem. Belki de seni hep uzaktan seveceğim.

**Polina** · 10 Mart 2026, 16:03

Bugün hayatımda yaşadığım en büyük ağrılardan birini yaşıyorum. Dış etim öyle bir ağrı veriyor ki, neredeyse dayanacak gücüm kalmadı. Üstüne oruç tutuyorum, bu yüzden kendimi daha da kötü hissediyorum. Kafayı yiyecek gibiyim, nasıl oldum böyle bile bilmiyorum. Keşke akşam olsa serum alayım diyorum ama zaman geçmek bilmiyor. Hiç halim yok, resmen tükenmiş hissediyorum kendimi.

**Polina** · 14 Mart 2026, 22:47

Hayat bazen karmaşık, bazen yorucu ama içimde hep aynı cümle yankılanıyor: Sen, en güzel duamsın. Kalbimin en sessiz yerinde adın var. Belki söyleyemediğim çok şey var ama hissettiğim tek bir gerçek var Sen benim en güzel hikâyemsin sevgilim.
Günler geçiyor, zaman akıp gidiyor ama bazı insanlar kalpte iz bırakıyor. Sen de öyle birisin işte bende Adın geçtiğinde içimde bir huzur oluyor bunun sende farkındasın, varlığın bile güzel bir dua bana,
Bazı insanlar tesadüf değildir Bazıları kalbe yazılmış en güzel hikâyedir,
Sen Benim En Güzel Hikâyemsin.

Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 konuk)

Poli[na]

Günlük tadında, kişisel sayfalarınızı oluşturabileceğiniz bölüm.