İnsan Dediğin Bazen İnsandan Soğutur Adamı

İNSAN DEDİĞİN, BAZEN İNSANDAN SOĞUTUR ADAMI…

Kaf Dağı'nın ardında kalan bir yalnızlığın, kırılmış bir güvenin ve hâlâ sevmeyi özleyen bir yüreğin hikâyesi…

Bazen insan, kimseye anlatamadığı bir yorgunluğun altında ezilir. Ne derdini anlatacak birini bulabilir ne de sustuğunda içindeki gürültüyü susturabilir. Kalabalıkların ortasında yapayalnız kalır; herkesin yüzüne bakar ama hiçbir yüzde kendine ait bir samimiyet göremez.

Sonra yavaş yavaş değişir insan… Eskiden uğruna dünyayı karşısına aldığı şeylerden vazgeçer, eskiden kırılmamak için sustuğu insanları artık hayatından çıkarır. Çünkü bir yerden sonra insanın canını en çok yalnızlık değil, yalnız bırakılmayacağına inandığı insanların gidişi yakar.

İçimde susturduğum kaç çığlık var, bir ben bilirim,

Bir de gecenin karanlığında kendime yenildiğim yerleri…

Ben artık insanlara eskisi gibi bakamıyorum. Bir zamanlar bir tebessüme gönlünü açan, bir güzel söze dünyayı sığdıran o insan değilim. Çünkü gördüm ki bazıları kardeşim derken bile hesabını yapıyor insanın; omzuna elini atarken bile cebindeki menfaati düşünüyor.

Aynı sofrada ekmek bölüştüğün, derdini kendi derdi bildiğin, sırrını emanet ettiğin adamın gün geliyor seni en zayıf yerinden vuruyor. Üstelik bunu düşmanın yapmıyor; senin kardeşim dediğin yapıyor. Düşmanından korunmayı öğreniyorsun da kardeş bildiğinin ihanetine karşı insanın elinde ne kalıyor?

Düşmanım karşıma çıktı, kim olduğunu biliyordum,

Kardeşim arkamdan vurdu, ben hâlâ ona güveniyordum…

İşte o günden sonra insanın içinde bir şeyler eksiliyor. Herkese karşı bir öfke değil belki bu; daha çok, insanlığın güzel taraflarına duyulan inancın yavaş yavaş tükenmesi. Samimiyetin maskeye, dostluğun çıkara, kardeşliğin bir kelimeye dönüştüğünü gördükçe insan kendi kabuğuna çekiliyor.

Artık kimseye kendini anlatmak istemiyor. Çünkü bazıları seni anlamak için değil, bir gün sana karşı kullanacakları yeni bir şey öğrenmek için dinliyor. Sen yüreğini açıyorsun, onlar açık kapı arıyor. Sen güveniyorsun, onlar zayıflığını ölçüyor.

Bir zamanlar insanlara gönlümün kapısını açardım,

Şimdi kendi gölgemden bile hesap sormadan geçemem…

Ama bütün bu öfkenin altında, kimsenin görmediği başka bir şey daha var: Sevmeyi özlemek…

Birinin sesinde huzur bulmayı, hiçbir şey anlatmadan anlaşılmayı, başını yastığa koyduğunda yarının korkusunu değil de güzel bir ihtimali düşünmeyi özlemek…

İnsan bazen herkesten nefret ettiğini sanıyor ama aslında yalnızca bir kez daha incinmekten korkuyor. Birine inanmak istiyor, sonra geçmişi karşısına dikilip fısıldıyor: “Unuttun mu, en çok güvendiğin yerden kırılmıştın.”

Böylece kalp sevgiye susuyor ama kapısını açmaya cesaret edemiyor.

Sevmek hâlâ içimde, bunu inkâr edemem,

Yalnızca kime inanacağımı artık bilemem…

Özlemek de tuhaf bir şey… Bazen bir insanı değil, onun yanındayken olduğun kişiyi özlüyorsun. İçten gülebildiğin günleri, bir söze çocuk gibi sevinebildiğin zamanları, geceleri başını yastığa koyduğunda kalbinde bu kadar yük taşımadığın hâlini…

İnsan geçmişe dönmek istemiyor belki ama geçmişte bıraktığı kendisini arıyor. Bir zamanlar tertemiz duygularla sevmiş, herkeste bir iyilik aramış, bir kardeşin sırtını dönmeyeceğine inanmış o eski kendisini…

Şimdiyse aynaya baktığında yüzünü tanıyor ama gözlerindeki yorgunluğun hikâyesini yalnızca kendisi biliyor.

Ben biraz dünümde kaldım, biraz da yarınımdan uzağım,

Yaşadığım kadar suskun, sustuğum kadar yaralıyım…

Bazen yok olmak istiyor insan; dünyadan değil belki, kendisini tüketen bütün seslerden, sahte yüzlerden, bitmek bilmeyen hesaplardan uzaklaşmak istiyor. Kimsenin kendisinden bir şey beklemediği, kimsenin yarasına dokunmadığı, kimsenin sevgisini borç gibi önüne koymadığı bir yerde dinlenmek…

Telefonu çalmadan, kapısı çalınmadan, birilerine kendini açıklamak zorunda kalmadan yaşamak istiyor. Çünkü insanın ruhu da yoruluyor. Herkese güçlü görünmekten, her darbede ayağa kalkmaktan, içi paramparça olduğu hâlde “İyiyim.” demekten yoruluyor.

Bırakın biraz susayım, içimdeki fırtına dinilsin,

Belki de insan, kendine dönünce yeniden kendisi olsun…

Ve artık anlıyorum ki herkesi sevmek zorunda değilim, herkese güvenmek de zorunda değilim. Bana kardeşim diyeni kardeşim bilmek için yalnızca sözüne değil, zor günümde gösterdiği duruşa bakmalıyım.

Çünkü kardeşlik, güzel günlerde aynı masada oturmak değil; herkes giderken insanın yanında kalabilmektir. Dostluk, seninle gülmekten ibaret değil; düştüğünde elini uzatabilmektir.

Sevgi ise insanı kendinden nefret ettirmek değil, en karanlık gününde bile içindeki ışığı korumasına yardım etmektir.

Benim de hatalarım oldu elbet. Belki fazla güvendim, belki herkesi kendim gibi bildim, belki de hak etmeyen insanlara kalbimde hak etmedikleri kadar büyük yer verdim.

Ama bundan sonra kimseye düşman olmak için yaşamayacağım. Beni satanı hayatımın merkezine koymayacağım. Beni anlamayanlara kendimi anlatmak için tükenmeyeceğim. Çünkü bir insanın ihaneti, benim içimdeki bütün iyilikleri öldürmeye değmez.

Onlar kendi karakterleriyle kalacak, ben de kendi vicdanımla…

Beni yıkanlardan bir intikam borcum yok,

Benim hesabım kendimle; kaybettiğim huzurumu bulmak çok…

Belki bir gün yeniden güvenirim, belki bir gün bir insanın gözlerinde samimiyet görür ve geçmişin gölgesinden çıkarım. Belki yeniden severim; korkmadan, hesap yapmadan, yarını düşünerek kendimi tüketmeden…

Ama o gün gelene kadar yalnızlığımla kavga etmeyeceğim. Çünkü yalnızlık bazen insanın cezası değil, kendisini yanlış insanlardan kurtarmasının bedelidir.

Ve son olarak şunu öğrendim: Herkesin hayatında bir kırılma noktası vardır. Bir söz, bir ihanet, bir terk ediliş ya da bir gecede aniden çöken sessizlik…

O noktadan sonra insan eskisi gibi olmaz. Daha az konuşur, daha dikkatli sever, daha zor güvenir. Ama içinde hâlâ küçücük bir iyilik saklıysa tamamen kaybolmuş değildir.

BEN İNSANLARDAN YORULDUM, İNSAN OLMAKTAN DEĞİL…

Kardeş bildiklerimin ihanetinden yoruldum, kardeşliğin kendisinden değil. Sevmekten vazgeçmedim; yalnızca sevgimi hak etmeyen ellerde tüketmekten vazgeçtim.

Çünkü ben hâlâ sevmeyi özlüyorum… Hâlâ gerçek bir dostluğun, hesapsız bir kardeşliğin, karşılıksız bir sevginin mümkün olduğuna inanmak istiyorum.

Sadece artık herkese kapımı açmıyorum.

Çünkü bazı insanlar hayatına bir iz bırakır, bazıları bir yara…

Ve insan büyüdükçe anlar ki mesele kaç kişinin hayatından geçtiği değil, kaç kişinin ardından kendinden bir parça kaybettiğidir.

KAF DAĞI'NIN ARDINDA…

Bir gün sorarlarsa neden bu kadar sessizsin diye,

De ki: Çok konuştum, kimse duymadı; şimdi kendimi dinliyorum…