Yazmayı Özledim

Yazamıyorum
Nedenini ben de bilmiyorum…
İçim kayboluyor, kalbim sıkışıyor,
nefesim daralıyor durup dururken.
Özlüyorum seni,
konuşmadığımız her an.
Sen benimle susuyorsun sanki,
unutuyorsun belki de beni…
Söyle bana,
kalbimden dökülen o damlaya ne diyeyim?
Sahte olmadan anlattım içimdekileri,
şimdi susan ben miyim, yoksa sen mi?
Hayatın sevdasında kaybeden benim,
biliyorum…
Sen üzgünsün,
sen mutsuzsun, değil mi?
Peki ben neyleyim şimdi,
söylesene…
Uzaktan her izlediğimde seni,
içim içimi yiyor,
canım daralıyor, kalbim acıyor.
Ömrüm dağlanmasın diye
bir söz bekliyorum senden…
Hayatın mehtabında,
yüreğimin ahengiyle söyledim her şeyi.
Ama huzur yarım kaldığında
yine benim kalbim acıyor.
Sen anlatıyorsun içindekileri,
ben susup kalıyorum…
Kim ne derse desin,
yine yalnız bir dağın çobanı mı olacağım?
İçim daralıyor,
ömrüm yavaşça kayboluyor…
Oysa sebebi basit:
Seni özledim.
Kalbim, özlemin içinde saklanıyor,
hayat bunu hatırlatıp duruyor bana.
Ömür…
sevda kaleminde
mürekkebi tükenmiş bir mısra gibi.
Hayat ne zaman başlar?
Sen benim olduğunda mı,
yoksa
beni sevmeyi bıraktığında mı biter?
Seviyor musun, bilmiyorum…
Seni anlayamıyorum.
Belki ben kaybolurken
sen hiç fark etmiyorsun.
Son zamanlarda
toprağın özlemi düşüyor içime…
İçim kayboldukça
yüreğim daha çok ağrıyor.
Seni özledim…
Ama ne olur,
seni kaybeden bir yürek olmayayım.
Ben şair değilim,
şiir yazmayı da bilmem…
Sadece içimdekileri döküyorum,
sana olan özlemimle.
Kalem ve kâğıt oldu dostum,
onlara sığındım…
Bir saçını tutup koklayamadım mesela,
kıyamadan sevemedim seni.
Özür dilerim…
Yine de seni sevdiğim için.
Vesselâm…