Edip Cansever Şiirleri

**Damla** · 09 Temmuz 2026, 02:13

Ölü Bir Deniz Yıldızı

Ey sonbahar! ey düşsel yolculuk! seni
Dolaştım yaz sıcaklarında, bekledim
Duydum ki benim değildi artık, doğanın
Kalbiydi uçurumlar toplamı kalbim.

De bana, anlat bana, öyleyse neden hatırlıyorum onu
O fırtına kuşunu gölgesini yere düşüren
Gittiydi geldiği yere, uzaklığına
Döner mi bir daha dönmez mi bilmem
Yüklenip yittiydi gözden onca çırpınışları
Ne sevinç bıraktıydı içimde, ne keder, ne acı
Bir sen kalmıştın sen, ey sonbahar ilimi, dörtnala gelen
Bir atın kalkışı gibi kalkıp da gözlerimden.

Parlar ki şimdi arasıra geceleri
Diplerde, derinlerde, yalnızlığımda
Ölü bir deniz yıldızıdır mutluluk
O nedensiz mutluluk, olsa da olur olmasa da.

-Edip Cansever

**Damla** · 09 Temmuz 2026, 02:13

Ölü Mü Denir

Ölü mü denir şimdi onlara
Durmuş kalpleri çoktan
Ölü mü denir şimdi onlara
Kımıldamıyor gözbebekleri
Ölü mü denir peki
En büyük limanlara demirlemiş
En büyük gemiler gibi
Kımıldamıyor gözbebekleri
Ölü mü denir şimdi onlara.

Suratları gergin
Suratları kararlı

Belli ki çok beklemişler
Kabuğundan çıkan bir portakal gibi gelen sabahı
Suratları gergin
Bir savaş alanına benziyor suratları
Dudakları nemli
Son defa kendi etini öpüp
Yani son defa gerçek bir insan etini
Hazla kapanmışlar öyle
Geçirmiyor gövdeleri soğuğu
Geçirmiyor sıcağı da
Ve ikiye ayrılmış bir nehir gibi bacakları
Akıyorlar sonsuza
Ölü mü denir şimdi onlara.
Kimse hüzünlü olmasın
Sırası değil hüznün daha
Bir gün bir şehrin alanında
Bir mermer yığınının gözlerine
Omuzlarına düşerse bir çınar yaprağı
Hüzünlensin yaşayanlar o zaman
Sırası değil hüznün daha.
Öylesine sıkılmış ki yumrukları
İyice sıkılsın yumruklar

Saklansın diye bir armağan gibi bu katılık
Öylesine sıkılmış ki yumrukları
Kimse hüzünlü olmasın
Kimse hüzünlü olmasın diye
Sırası değil hüznün daha.
Unutulsun bir gövdeye duyulan hasret
Unutulsun bu alışılmış duyarlık

O kadar sade, o kadar kalabalık ki
Unutulmaya değer onların insan gövdeleri
Ve unutulmalı mutlaka
Dolsunlar diye yüreklere
Dolsunlar damarlara.

Ölü mü denir
Ölü mü denir şimdi onlara.

-Edip Cansever

**Damla** · 09 Temmuz 2026, 02:14

Ölümün Konumu

Ölüsünün ağzında bir düzlüğün ölüsü
Ben kendimi isterim her yerdeki bir yerde
Ayak bileklerimin üstünde iki kıvrım
Unuttuğum bir şey var, onun içinde
Ve yadırgadığım. Ben kendimi taşırım
İçinde olmadığım bir güne
Bir yaprak biçiminde--boşluksa tırtıl--
Bir de işte tek kalmanın acısı, bir de
Nemli toprakta yüzükoyun
Yokluğuma kar biriktiren yazla birlikte.

İmgesiyim ölümün.

-Edip Cansever

**Damla** · 09 Temmuz 2026, 02:14

Ona Bir Kolye Vermiştim...

Ona bir kolye vermiştim kendi sözlerinden
Sürekli bir gülümseyişle yüzümdeki
Görülmemiş bir ustalıkla acıyı ters yüz eden.

Elbette bir ustalıktır bizim sevgimiz
Mutlu bir yolcu gibi yol kenarlarındakilere el eden.

Bu kentin her yanını unuttuk
Kimbilir nerde daha bir postacı ölürken.

-Edip Cansever

**Damla** · 09 Temmuz 2026, 02:15

Otel

I

Denizin alçalışıyla otel bir düştü
Binlerce kalıntı şehir değerinde
Sularla kaçışan ölümler türküsü
Sırdaş olan denizlerin diline
Taşlaşmış hayat ürpertileri ardından
Şekilsiz, oynak ve iniltili
Pembe, daha doğrusu bir çocuk gülüşü renginde
İzleri deniz hayvanlarının
Belli ki bir adı var onların, varsa da
Gezinir mi hiç mi hiç adı olmayan burada
Bir dirilişe bile ayak uyduramayan burada
Mevsimi olmayan mevsim sürüleri
Yumuşak yüzgeçleriyle dalgınlığımı yalayan
Anılar, anı sürüleri
Hep birden unutulmuşluğa dadanan
Hep birden, ama tek bir yaratık gibi
Çıkarak gözlerime yarı loş mağrasından
Görülmemiş bir şekilde intihar ederdi.

O zaman belki bendim, belki bir şekil bildirisi
Gibi o zaman işte çok değerli bir taşa
Bakar gibi ben
İstekli, sonra durgun, giderek düşünceli
Derdim ki -daha doğrusu yaşardım-
Mutluluk alışılmış bir kötümserlikti
Ki tarih aldatılırdı, korkardım
Gözü dönmüş bir kuşun göğsünü didikler gibi
Bağrını açar gibi bir azizin
Açardım ben de içimi - bu şehir kimin?
Kimsenin değil -
Baktıkça, baktıkça oaraya bakır
Ne düşerse içine zehir
Köpürür köpürür köpürür
Önce asit, derken bir doğa parçası gibi
Yaprak bir parça yaprak olana kadar
Su bir parça su olana kadar
Ben onlara su ve yaprak diyene kadar
Demek istediğim yaşamak bir parça yaşamak oluncaya kadar
Zamanlar, zaman sürüleri..

Bazı adamlar ki bu zamanlara
Dokunur geçerlerdi
Yani bir piyanya ve onun tek bir tuşuna
Dokunur gibi
Ses, o kalın ses, hiçbir şey umdurmayan
Doru bir at dilinde orman ve su
Korkuyu, sonra da yalnız korkuyu
Büyüten ordan oraya
Sayısız çeşitlendiren onu
Yani bir hayat olarak çıkaran karşımıza
Bir sesti bu
Sadece bşr ses idiyse, bir durup bir boşaldıkça
İçimize düşüren boynumuzu
Yerleşen bizi pek az tanıyan yüzümüze sonra da
İğrenmenin koşulu bir at gibi durduğu
Bir uzunluğu ya da bir alanı olmayan yüzümüze
Yerleşen
Sızdıkça sızan bir çay saati gibi içimize
Yani bütün bir burukluğu birden içeren
Ve soran birden sorusunu
Hanlarda denk saran yolcuların
Yağmura kuşkuyla bakan
Gözleri gibi
Ses, o büyük ses, desem ki
Sorardı bize durmadan
Sorardı ölümün bütün bildiklerini.

II

Ölüler dirilirdi. Çıkamazdım ki otelden
Ben otelden hiç çıkamazdım ki
Her şeyi bilen bir adam gibi gelip geçerdi
Kış
Ve hayaletler halinde kuş sürüleri
Gündüz ve gece
Gece desem gece, gündüz desem gündüz
Ve desem ki, sonuncu günü
Dünyanın insan eliyle yaratılmasının
Sonuncu günü
Koridorlardan geçerdim.

Koridorlar ki uzun desem uzun, kısa desem kısa
Aslında bana göre bir şekil
Bir monolog da diyebilirim buna, içinde bir konuşma ürpertisinin =
yer aldığı
Kelimeleri olmayan bir yazı türü belki de
Koridor
Ve benim çağrışımsız sesleri düşüren ellerime
Meyhanelerden gelen ve bir daha gelmeyen
Ölü sesleri
Sokaklarda karşıma çıkan ve bir daha çıkmayan
Ölü sesleri
Masa örtülerinin altına saklanan ve bir daha saklanmayan
Resim ve para sesleri
Ölülerin
Merdivenleri inerdim.

Merdivenleri inmek kolay desem kolay, kolay demesem gene kolay
Bir diyalog olduğu için değil, zaten bir diyalogdur merdivenler
İçinde insan uğultularının yer aldığı
Ve kimsenin kimseye bir şey sormadığı. Ne var ki
Ben onun yanından geçerken
O benim yanımdan geçerken
O döner dönmez köşeyi
Ben yere eğilir eğilmez
O dönüp bakarken gizlice
Ben cebime sokarken elimi
O gözetlerken beni köşeden
Ben başımı çevirirken ansızın
Bir anahtar sesi
Bir sigara gürültüsü
Yere düşen bir çakmak
Kırmızı bir benzin istasyonu belirtisi.

Güya Tanrının hep birlikte olalım diye çizdiği
Bir salon
Ben o salona varıncaya kadar
Tanrı yok -ne kadarda geçmiş aradan-
Salon ki otelin salonu yani
Ve dirilmiş ölüler ayakta
Bir ikon tasviri gibi
Ya da bir Bruegel tablosundaki çılgın
Belli bir zaman parçasını kımıldatıp da içinden
Sayısız zamanlara götüren
O birtakım adamlar
Ki artık ölü bile değil hiçbiri, değil de
Gelecek bir zamanı ısırır gibi
Kocaman dişleriyle
Avurtları, göbekleri ve falluslarıyla
Yani kaç yerinden delinmiş olmalı ki dünya
Dünya desem dünya
Değil desem değil
Yaralı bir hayvan gibi soluk soluğa.

III

O ben ki seviyordum beni yargılayan
Bir otel diye seviyordum oteli
Kendi yasalarıyla
Aslına bakılırsa kendimi dolaştırıyordum bir bir
Sokakları olmayan bir şehir için
Yaralı ayaklarımla
Alanları, parkları ve afişleri
Olmayan bir şehir için
Ben kimim -ki fülütler çalıyordum bazı-
Çenk ve santur sesleri düşürüyordum Tevrattan
Bir ot, bir çöl motifi
Bir kafatasını, bir h=96 kuşunun haykırışını =
düşürüyordum
Karışık ve acıklı çöpleriyle
Bir cellat ipi, bir korsan gemisi
Bir yargıç ya da bir idam gerekçesi
Zaten düşüyordu kendi kendine
"Çıt" diye bir şey oluyordu bazen de -sessizlik-
Diyelim bir ölü yer değiştiriyordu
Tam yüz "sene" daha atlayarak geçmişten
Yüz "sene"
Ama belki de
Issız ve sıcak duvarların ötesinde yaz
Sert ve ince bir kabuk gibi
Çatlayıp duruyordu gizlice
Gidip ellerimi yağ kandillerine sürüyordum
Nedense erimenin bu dıştan tadına
Bırakıyordum kendimi
Yukarda eski bir kule oluyordu, tahta
-Uyarılmış sürgünlüğüm benim-
Tahta desem tahta, değil desem değil

Ya da bir kırıntı bir boşluk canavarının ağzında
Oluyordu ki, bir rüzgar bile hiç yok
Yok dediğim bile hiç yoksa
Batırınca durgun göğsünü
Gök kendini kanatıyordu orada.

Fırtına, fırtına, fırtına
Ben ki en azından bir durgunluğa çağrılıyordum
Her şeyi bir bir yaşamış da..
Ve yanıtsız ve sessiz
Bana kalırsa:
- Yani o sular ki içinden
Peygamber yüklü bir yunus balığa çıkarsa
Hangi ilgi onu bir süre boşlukta tutacak
Canım elbette
Yunus batacak
Yunus batacak -

IV

Denizse her şeyi unutturan bir adam gibi
Gelecekti bir gün yeniden
Demeye kalmadı geldi
Sinirli bir gürültüyle yükseliverdi hemen
Ardından bir iki şey daha oldu - nasıl anlatsam
Kimse bunu daha yaşamadı ki -
Sanki bir akvaryumun içinde
Yapayalnız kaldım da ben
Yanımda başka akvaryumlar ve
İçinde başka birileri
Doğrusu müthişti bu, denizin icat ettiği bir mezarlık gibiydik =
başka değil
Hepimiz az çok kımıldanıyorduk çünkü
Hepimiz ağzımızı açıyorduk arada
Bir sesi dışından olsun yakalamak için
Ama nafile
Yoktu ses
Yok bile yoktu ki bir yerde
Kapıdaki bir yaylı arabayla
Süslü bir cenaze arabasına benzer bir arabayla
Solukların iniltili bir dram yaratmasa
Yoktu ses
Ve yaşlı barmenin başı tezgahın ardında
Saint Jean de Baptiste'in kesik
Kesik desem kesik, yaşayan desem yaşayan
Başı gibi sakin durmasa.

EK

Silik bir izlenim gibi kalıyordum kendimde
Elimle filan bir şeyler yaptığımı görüyordum
Seyrek de olsa konuşuyordum, örneğin
Eski bir efsaneyi anlatıyordum birilerine
Ya da bir yerleri tarif ediyordum yüzümü buruşturarak
İçki de içiyordum, hem de sert içkiler içiyordum
Bazen bir iki bardak
Bazen de sabahtan akşama kadar
Durmadan içiyordum
Canım elbette, diyordum, nasılsa
Otel batacak, otel batacak

En önemlisi de tanıştırılır gibiydim biriyle
Hiç kimselerin ilgilenmediği
Bazı olayların tarihçisi olarak.

-Edip Cansever

**Damla** · 09 Temmuz 2026, 02:15

Öyledir...

Her sevda baslangıçtır bir yenisine
Öyledir, her yoğun günün sonu
Ezip geçer yalnızlığın burukluğunu.

Sen ki kendinden uzak binlerce tepedesin
Bir kentin alınışını seyreden, onurlu
Eski bir askerle içiçesin.

Kent alındı, gece, şehrayın
Uzandın bitkin yatağına
Sürüp dursa da dışarıda
Bıkkınsın, içindeki şenliği itersin.

Sürekli utkulardır mutluluk
Sustukça duruldukça yitersin.

Sabahtır sümbüller açmış çadırında
Ellerin bir başka kentin varışlarında.

-Edip Cansever

**Damla** · 09 Temmuz 2026, 02:16

Pathetique

Sıcak sıcak sıcak
Oturmuştum otların üzerine
Eski tiyatronun ortasındayım
Saydam bir sarkaç gibi sallanıyorum durduğum yerde
Buhardan ve güneş kokularından.

Uzanıyorum toprağa yüzükoyun
Papatyalar sırtlarını dönmüş çançiçeklerine
Ne bir kımıltı var, ne bir ses
Ne de bir düşünce, bir anımsama işte
Diyorum, yaşamıma dadanan bir an bu
Sophokles Aiskhlos'a dargın belki de.

-Edip Cansever

**Damla** · 09 Temmuz 2026, 02:16

Patron Masaya Gelir

Ben patronum, şöyle böyle bir adamım
Bırakın konuşayım
Bir bira içeyim konuşayım
Kim ne derse desin kadınlara düşkünüm
Ne yapayım öyleyim
Kadın dendi mi sanki ben
Vişneli bir dondurmayı durmaksızın yalarım.

Ruhi Beyi pek tanımam
Yok, hayır, belki de iyi tanırım
Neden derseniz ben herkesi iyi tanırım
İşsizim, dülgerim, boyacıyım
Herkesle bir olurum
Kişiliksiz kalırım.

Günün herhangi bir saatinde çıkar gelir
Nasılsınız Ruhi Bey, derim
O her zamanki gibi: iyiyim, iyiyim
Şu köşedeki masa onundur
Başkası oturmuyorsa gider oturur
Şaraptan başka bir şey içmez
Bazen şarapla birayı karıştırır
Doğrusu sarhoşken hiç görmedim
Tersine çok incedir, derim ki biraz da soyludur
Nedense bulutlanır gözleri arada
O zaman kimseyi görmez
Uzaklara bakar yalnızca
Benimle konuşurken, gazetesini okurken
Ruhi Bey uzaklara bakar
Sanırsınız ki işte çok uzaklarda bir Ruhi Bey daha var
Bana öyle gelir ki durmadan geri çağırır onu
Ama durmadan
Ve alır karşısına - neden bilinmez -
Suçlu bir çocuktur da sanki o, gizli gizli azarlar.

Parası varsa verir
Yoksa hiç bir şey söylemeden çekip gider
Sonra bir cep saati vardır, arada çıkarıp bakar
Ama bilirim saatle filan işi yoktur
Zaten zamanla işi yoktur ki Ruhi Beyin
Hep aynı elbiseyi giyer
Yazın ceketini çıkarır
Kravatı ip gibidir, incedir
Ayaklarına hiç bakmadım
O kadar ilginçtir ki yüzü, ayakları bilmem var mıdır.

Bu meyhaneyi yirmi yıldır işletirim
Doğrusu Ruhi Bey gibisini hiç görmedim
Mısırçarşısı'nda baharatçı dükkanları vardır, bilirsiniz
Ruhi Beyi ben o dükkanlara benzetirim
Binlerce şeydir çünkü Ruhi Bey
Nanedir, ada çayıdır, zencefildir
Bu çevrede herkes onu tanır
Bana sorarsanız tanımaz
Şöyle ki, bir ayakkabı çivisi gibi kendine batar
Şarabıyla batar, uykusuzluğuyla batar
Gülmesi hüznüne
Konuşması susmasına batar.

Çok oturmaz, usulca kalkıp gider
Sıkılır da mı gider, pek anlamam
Anladığım bir şey varsa
Şu bardağı görüyorsunuz ya
Bardağa birayı boşalttığım gibi gider
Gitmeden önce biraz silikleşir
Sonra büsbütün solar
Gerçekte
Dört mevsimin karışımı gibidir Ruhi Bey.

Size bir olay anlatayım, çok kısa
Bir kış günüydü, kar yağıyordu
Gök sapından boşalmış papatya yaprakları gibi duruyordu
Kapıda Ruhi Beyi gördüm
Gözleri kıpkırmızıydı
Çiğnenmemiş karın üstünde
İki tek kokina gibi duruyordu gözleri
Beni birine gösteriyordu eliyle
Yanında kimseler yoktu
Birine yakınıyordu benden
Yanında kimseler yoktu
Bir adım daha attı
Eli bir bıçak ucu gibi sipsivriydi, uzundu
Ve nasıl olduysa oldu
Yitirdim bir anda gözden
Hani düş gördüm desem
O zaman sağ bileğim niye kanıyordu.

**Damla** · 09 Temmuz 2026, 02:17

Petrol

Bıkmıştım, kediler damlarda vardı
Adamlar geliyordu bir takım adamlardan
Ben, Henri, Alain, bir de Bob
Bugün hepimiz noksan.
Bugün hepimiz noksan.

Henri'yi tanıyoruz, kim der ki tanımıyoruz Henri'yi
O bizim musluğumuzdur, çok hızlı akar Avrupadan
Alain'se açlığımızdır, bir sürü kadınlar tanır
Günün her saatinde ayrılan.
Günün her saatinde ayrılan.

Yorgundum, uzakta güller vardı
Yeni bir gül oluyordu bir gülün oynamasından
Bir ay yeni bir ay yapıyordu odaya girdiğini
Biz Bob'u çok seviyoruz, Bob çünkü umutsuzun biri
Ölüler gibi yani, en çabuk akılda kalan.

Kim geçti bu leylaktan nedense anlaşılmaz
Karışık yüzler aldık bir takım çarşılardan
Ben, Henri, Alain, bir de Bob
Burası Avrupa bazan da şiir olan
Sizi anlıyorum
-Ne çıkar bizi anlamaktan.

-Edip Cansever

**Damla** · 09 Temmuz 2026, 02:17

Phoenix

Ben orda, akşamına orospular dadanan
Camlarında pis sinekler gezinen, ben orda
Eskimiş bir tutuşla şarabını içiyor
Kadınlarda oluyor kadınsız bakışlarla
Başıyla öne düşmüş yüreğiyle beraber
Ya Tanrıya inanır ya da isyana.

Kimseye vermiyor ki acılardan artarsa
Kuytular çıkarıyor sevişmeler onlardan
Bu nasıl bir bakış ki dünyaya intiharla
Ya da hep kar yağıyor da düşünmesi siyahtan
Öyle ya kim sevişirdi acıları olmasa
Kim bakardı uzağa köpekleri saymazsam.

Orası bir ölümdür şarabımı doyuran
Ölünen yüzler gibi bir bütündür adamlar
Vaftizi gün ışığında bir garip protestan
Tanrısıyla sevişir, herkes bilir sevişmeyi o kadar
Kim ne derse desin ben bu günü yakıyorum
Yeniden doğmak için çıkardığım yangından.

-Edip Cansever

09 Temmuz 2026, 02:13	#81
Damla Çevrimiçi	Yanıt: Edip Cansever Şiirleri İçeriği görmek için buraya tıklayarak kaydolunuz. Ölü Bir Deniz Yıldızı Ey sonbahar! ey düşsel yolculuk! seni Dolaştım yaz sıcaklarında, bekledim Duydum ki benim değildi artık, doğanın Kalbiydi uçurumlar toplamı kalbim. De bana, anlat bana, öyleyse neden hatırlıyorum onu O fırtına kuşunu gölgesini yere düşüren Gittiydi geldiği yere, uzaklığına Döner mi bir daha dönmez mi bilmem Yüklenip yittiydi gözden onca çırpınışları Ne sevinç bıraktıydı içimde, ne keder, ne acı Bir sen kalmıştın sen, ey sonbahar ilimi, dörtnala gelen Bir atın kalkışı gibi kalkıp da gözlerimden. Parlar ki şimdi arasıra geceleri Diplerde, derinlerde, yalnızlığımda Ölü bir deniz yıldızıdır mutluluk O nedensiz mutluluk, olsa da olur olmasa da. -Edip Cansever __________________ Atatürk, koca bir fikirdir. Kıt kafalara sığmaz.
	Alıntı

09 Temmuz 2026, 02:13	#82
Damla Çevrimiçi	Yanıt: Edip Cansever Şiirleri İçeriği görmek için buraya tıklayarak kaydolunuz. Ölü Mü Denir Ölü mü denir şimdi onlara Durmuş kalpleri çoktan Ölü mü denir şimdi onlara Kımıldamıyor gözbebekleri Ölü mü denir peki En büyük limanlara demirlemiş En büyük gemiler gibi Kımıldamıyor gözbebekleri Ölü mü denir şimdi onlara. Suratları gergin Suratları kararlı Belli ki çok beklemişler Kabuğundan çıkan bir portakal gibi gelen sabahı Suratları gergin Bir savaş alanına benziyor suratları Dudakları nemli Son defa kendi etini öpüp Yani son defa gerçek bir insan etini Hazla kapanmışlar öyle Geçirmiyor gövdeleri soğuğu Geçirmiyor sıcağı da Ve ikiye ayrılmış bir nehir gibi bacakları Akıyorlar sonsuza Ölü mü denir şimdi onlara. Kimse hüzünlü olmasın Sırası değil hüznün daha Bir gün bir şehrin alanında Bir mermer yığınının gözlerine Omuzlarına düşerse bir çınar yaprağı Hüzünlensin yaşayanlar o zaman Sırası değil hüznün daha. Öylesine sıkılmış ki yumrukları İyice sıkılsın yumruklar Saklansın diye bir armağan gibi bu katılık Öylesine sıkılmış ki yumrukları Kimse hüzünlü olmasın Kimse hüzünlü olmasın diye Sırası değil hüznün daha. Unutulsun bir gövdeye duyulan hasret Unutulsun bu alışılmış duyarlık O kadar sade, o kadar kalabalık ki Unutulmaya değer onların insan gövdeleri Ve unutulmalı mutlaka Dolsunlar diye yüreklere Dolsunlar damarlara. Ölü mü denir Ölü mü denir şimdi onlara. -Edip Cansever __________________ Atatürk, koca bir fikirdir. Kıt kafalara sığmaz.
	Alıntı

09 Temmuz 2026, 02:14	#83
Damla Çevrimiçi	Yanıt: Edip Cansever Şiirleri İçeriği görmek için buraya tıklayarak kaydolunuz. Ölümün Konumu Ölüsünün ağzında bir düzlüğün ölüsü Ben kendimi isterim her yerdeki bir yerde Ayak bileklerimin üstünde iki kıvrım Unuttuğum bir şey var, onun içinde Ve yadırgadığım. Ben kendimi taşırım İçinde olmadığım bir güne Bir yaprak biçiminde--boşluksa tırtıl-- Bir de işte tek kalmanın acısı, bir de Nemli toprakta yüzükoyun Yokluğuma kar biriktiren yazla birlikte. İmgesiyim ölümün. -Edip Cansever __________________ Atatürk, koca bir fikirdir. Kıt kafalara sığmaz.
	Alıntı

09 Temmuz 2026, 02:14	#84
Damla Çevrimiçi	Yanıt: Edip Cansever Şiirleri İçeriği görmek için buraya tıklayarak kaydolunuz. Ona Bir Kolye Vermiştim... Ona bir kolye vermiştim kendi sözlerinden Sürekli bir gülümseyişle yüzümdeki Görülmemiş bir ustalıkla acıyı ters yüz eden. Elbette bir ustalıktır bizim sevgimiz Mutlu bir yolcu gibi yol kenarlarındakilere el eden. Bu kentin her yanını unuttuk Kimbilir nerde daha bir postacı ölürken. -Edip Cansever __________________ Atatürk, koca bir fikirdir. Kıt kafalara sığmaz.
	Alıntı

09 Temmuz 2026, 02:15	#85
Damla Çevrimiçi	Yanıt: Edip Cansever Şiirleri İçeriği görmek için buraya tıklayarak kaydolunuz. Otel I Denizin alçalışıyla otel bir düştü Binlerce kalıntı şehir değerinde Sularla kaçışan ölümler türküsü Sırdaş olan denizlerin diline Taşlaşmış hayat ürpertileri ardından Şekilsiz, oynak ve iniltili Pembe, daha doğrusu bir çocuk gülüşü renginde İzleri deniz hayvanlarının Belli ki bir adı var onların, varsa da Gezinir mi hiç mi hiç adı olmayan burada Bir dirilişe bile ayak uyduramayan burada Mevsimi olmayan mevsim sürüleri Yumuşak yüzgeçleriyle dalgınlığımı yalayan Anılar, anı sürüleri Hep birden unutulmuşluğa dadanan Hep birden, ama tek bir yaratık gibi Çıkarak gözlerime yarı loş mağrasından Görülmemiş bir şekilde intihar ederdi. O zaman belki bendim, belki bir şekil bildirisi Gibi o zaman işte çok değerli bir taşa Bakar gibi ben İstekli, sonra durgun, giderek düşünceli Derdim ki -daha doğrusu yaşardım- Mutluluk alışılmış bir kötümserlikti Ki tarih aldatılırdı, korkardım Gözü dönmüş bir kuşun göğsünü didikler gibi Bağrını açar gibi bir azizin Açardım ben de içimi - bu şehir kimin? Kimsenin değil - Baktıkça, baktıkça oaraya bakır Ne düşerse içine zehir Köpürür köpürür köpürür Önce asit, derken bir doğa parçası gibi Yaprak bir parça yaprak olana kadar Su bir parça su olana kadar Ben onlara su ve yaprak diyene kadar Demek istediğim yaşamak bir parça yaşamak oluncaya kadar Zamanlar, zaman sürüleri.. Bazı adamlar ki bu zamanlara Dokunur geçerlerdi Yani bir piyanya ve onun tek bir tuşuna Dokunur gibi Ses, o kalın ses, hiçbir şey umdurmayan Doru bir at dilinde orman ve su Korkuyu, sonra da yalnız korkuyu Büyüten ordan oraya Sayısız çeşitlendiren onu Yani bir hayat olarak çıkaran karşımıza Bir sesti bu Sadece bşr ses idiyse, bir durup bir boşaldıkça İçimize düşüren boynumuzu Yerleşen bizi pek az tanıyan yüzümüze sonra da İğrenmenin koşulu bir at gibi durduğu Bir uzunluğu ya da bir alanı olmayan yüzümüze Yerleşen Sızdıkça sızan bir çay saati gibi içimize Yani bütün bir burukluğu birden içeren Ve soran birden sorusunu Hanlarda denk saran yolcuların Yağmura kuşkuyla bakan Gözleri gibi Ses, o büyük ses, desem ki Sorardı bize durmadan Sorardı ölümün bütün bildiklerini. II Ölüler dirilirdi. Çıkamazdım ki otelden Ben otelden hiç çıkamazdım ki Her şeyi bilen bir adam gibi gelip geçerdi Kış Ve hayaletler halinde kuş sürüleri Gündüz ve gece Gece desem gece, gündüz desem gündüz Ve desem ki, sonuncu günü Dünyanın insan eliyle yaratılmasının Sonuncu günü Koridorlardan geçerdim. Koridorlar ki uzun desem uzun, kısa desem kısa Aslında bana göre bir şekil Bir monolog da diyebilirim buna, içinde bir konuşma ürpertisinin = yer aldığı Kelimeleri olmayan bir yazı türü belki de Koridor Ve benim çağrışımsız sesleri düşüren ellerime Meyhanelerden gelen ve bir daha gelmeyen Ölü sesleri Sokaklarda karşıma çıkan ve bir daha çıkmayan Ölü sesleri Masa örtülerinin altına saklanan ve bir daha saklanmayan Resim ve para sesleri Ölülerin Merdivenleri inerdim. Merdivenleri inmek kolay desem kolay, kolay demesem gene kolay Bir diyalog olduğu için değil, zaten bir diyalogdur merdivenler İçinde insan uğultularının yer aldığı Ve kimsenin kimseye bir şey sormadığı. Ne var ki Ben onun yanından geçerken O benim yanımdan geçerken O döner dönmez köşeyi Ben yere eğilir eğilmez O dönüp bakarken gizlice Ben cebime sokarken elimi O gözetlerken beni köşeden Ben başımı çevirirken ansızın Bir anahtar sesi Bir sigara gürültüsü Yere düşen bir çakmak Kırmızı bir benzin istasyonu belirtisi. Güya Tanrının hep birlikte olalım diye çizdiği Bir salon Ben o salona varıncaya kadar Tanrı yok -ne kadarda geçmiş aradan- Salon ki otelin salonu yani Ve dirilmiş ölüler ayakta Bir ikon tasviri gibi Ya da bir Bruegel tablosundaki çılgın Belli bir zaman parçasını kımıldatıp da içinden Sayısız zamanlara götüren O birtakım adamlar Ki artık ölü bile değil hiçbiri, değil de Gelecek bir zamanı ısırır gibi Kocaman dişleriyle Avurtları, göbekleri ve falluslarıyla Yani kaç yerinden delinmiş olmalı ki dünya Dünya desem dünya Değil desem değil Yaralı bir hayvan gibi soluk soluğa. III O ben ki seviyordum beni yargılayan Bir otel diye seviyordum oteli Kendi yasalarıyla Aslına bakılırsa kendimi dolaştırıyordum bir bir Sokakları olmayan bir şehir için Yaralı ayaklarımla Alanları, parkları ve afişleri Olmayan bir şehir için Ben kimim -ki fülütler çalıyordum bazı- Çenk ve santur sesleri düşürüyordum Tevrattan Bir ot, bir çöl motifi Bir kafatasını, bir h=96 kuşunun haykırışını = düşürüyordum Karışık ve acıklı çöpleriyle Bir cellat ipi, bir korsan gemisi Bir yargıç ya da bir idam gerekçesi Zaten düşüyordu kendi kendine "Çıt" diye bir şey oluyordu bazen de -sessizlik- Diyelim bir ölü yer değiştiriyordu Tam yüz "sene" daha atlayarak geçmişten Yüz "sene" Ama belki de Issız ve sıcak duvarların ötesinde yaz Sert ve ince bir kabuk gibi Çatlayıp duruyordu gizlice Gidip ellerimi yağ kandillerine sürüyordum Nedense erimenin bu dıştan tadına Bırakıyordum kendimi Yukarda eski bir kule oluyordu, tahta -Uyarılmış sürgünlüğüm benim- Tahta desem tahta, değil desem değil Ya da bir kırıntı bir boşluk canavarının ağzında Oluyordu ki, bir rüzgar bile hiç yok Yok dediğim bile hiç yoksa Batırınca durgun göğsünü Gök kendini kanatıyordu orada. Fırtına, fırtına, fırtına Ben ki en azından bir durgunluğa çağrılıyordum Her şeyi bir bir yaşamış da.. Ve yanıtsız ve sessiz Bana kalırsa: - Yani o sular ki içinden Peygamber yüklü bir yunus balığa çıkarsa Hangi ilgi onu bir süre boşlukta tutacak Canım elbette Yunus batacak Yunus batacak - IV Denizse her şeyi unutturan bir adam gibi Gelecekti bir gün yeniden Demeye kalmadı geldi Sinirli bir gürültüyle yükseliverdi hemen Ardından bir iki şey daha oldu - nasıl anlatsam Kimse bunu daha yaşamadı ki - Sanki bir akvaryumun içinde Yapayalnız kaldım da ben Yanımda başka akvaryumlar ve İçinde başka birileri Doğrusu müthişti bu, denizin icat ettiği bir mezarlık gibiydik = başka değil Hepimiz az çok kımıldanıyorduk çünkü Hepimiz ağzımızı açıyorduk arada Bir sesi dışından olsun yakalamak için Ama nafile Yoktu ses Yok bile yoktu ki bir yerde Kapıdaki bir yaylı arabayla Süslü bir cenaze arabasına benzer bir arabayla Solukların iniltili bir dram yaratmasa Yoktu ses Ve yaşlı barmenin başı tezgahın ardında Saint Jean de Baptiste'in kesik Kesik desem kesik, yaşayan desem yaşayan Başı gibi sakin durmasa. EK Silik bir izlenim gibi kalıyordum kendimde Elimle filan bir şeyler yaptığımı görüyordum Seyrek de olsa konuşuyordum, örneğin Eski bir efsaneyi anlatıyordum birilerine Ya da bir yerleri tarif ediyordum yüzümü buruşturarak İçki de içiyordum, hem de sert içkiler içiyordum Bazen bir iki bardak Bazen de sabahtan akşama kadar Durmadan içiyordum Canım elbette, diyordum, nasılsa Otel batacak, otel batacak En önemlisi de tanıştırılır gibiydim biriyle Hiç kimselerin ilgilenmediği Bazı olayların tarihçisi olarak. -Edip Cansever __________________ Atatürk, koca bir fikirdir. Kıt kafalara sığmaz.
	Alıntı

09 Temmuz 2026, 02:16	#87
Damla Çevrimiçi	Yanıt: Edip Cansever Şiirleri İçeriği görmek için buraya tıklayarak kaydolunuz. Pathetique Sıcak sıcak sıcak Oturmuştum otların üzerine Eski tiyatronun ortasındayım Saydam bir sarkaç gibi sallanıyorum durduğum yerde Buhardan ve güneş kokularından. Uzanıyorum toprağa yüzükoyun Papatyalar sırtlarını dönmüş çançiçeklerine Ne bir kımıltı var, ne bir ses Ne de bir düşünce, bir anımsama işte Diyorum, yaşamıma dadanan bir an bu Sophokles Aiskhlos'a dargın belki de. -Edip Cansever __________________ Atatürk, koca bir fikirdir. Kıt kafalara sığmaz.
	Alıntı

09 Temmuz 2026, 02:17	#89
Damla Çevrimiçi	Yanıt: Edip Cansever Şiirleri İçeriği görmek için buraya tıklayarak kaydolunuz. Petrol Bıkmıştım, kediler damlarda vardı Adamlar geliyordu bir takım adamlardan Ben, Henri, Alain, bir de Bob Bugün hepimiz noksan. Bugün hepimiz noksan. Henri'yi tanıyoruz, kim der ki tanımıyoruz Henri'yi O bizim musluğumuzdur, çok hızlı akar Avrupadan Alain'se açlığımızdır, bir sürü kadınlar tanır Günün her saatinde ayrılan. Günün her saatinde ayrılan. Yorgundum, uzakta güller vardı Yeni bir gül oluyordu bir gülün oynamasından Bir ay yeni bir ay yapıyordu odaya girdiğini Biz Bob'u çok seviyoruz, Bob çünkü umutsuzun biri Ölüler gibi yani, en çabuk akılda kalan. Kim geçti bu leylaktan nedense anlaşılmaz Karışık yüzler aldık bir takım çarşılardan Ben, Henri, Alain, bir de Bob Burası Avrupa bazan da şiir olan Sizi anlıyorum -Ne çıkar bizi anlamaktan. -Edip Cansever __________________ Atatürk, koca bir fikirdir. Kıt kafalara sığmaz.
	Alıntı

Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 6 (0 üye ve 6 konuk)