Sessizlik .

Gece sessiz ama yağmur hiç susmuyor ..pencerenin ardından sokak lambasının altında parlayan ıslak asvaltı izledim; herşey biraz daha yalnız biraz daha sakin ..
İçimde tuhaf bir huzur var yağmur bütün negatifliği aldı götürürken geriye dinginlik bıraktı ..
Bugece ,yağmurla birlikte susmayı öğrendim..

Bir yolun ortasındayım . sağımda sessizlik solumda boşluk , içimde bir ses var kısık ve titrek " arkanda bıraktıkların mı yordu seni yoksa önündeki belirsizlik mi "

Bugünde sabah oldu .Gecenin sessizliği yavaşça dağıldı ..Pencereden süzülen ışık yeni bir başlangıcın habercisi..Merhaba yeni gün ...

Bugün içimde ağır bir sessizlik vardı. Sanki kalbim birşeyleri yavaşça bırakıyordu ..ve benim tutmaya
Mecalim yok ..

Bir insanı hayatının merkezine koymak , onu oraya ait görmek yapılan büyük yanlışlardan birisidir

Kendini ihmal ettikçe insanlar senden daha fazlasını ister.Kendini ihmal ettikçe sınırlarını görmezler.
Seni güçlü sanırlar .
Ve bir gün ...
Herkesten değil kendinden uzaklaşırşın ..

Bugün yine uzun bir boşluğun içinde oturdum.
Etrafımda olan biteni izledim ama sanki hiçbir şeyin parçası değildim. İnsanlar konuştu, güldü, geçti… ben sadece baktım.
Bazen izlemek, yaşamaktan daha yorucu geliyor. Çünkü neye ait olduğunu bilmeden bakıyorsun her şeye.
Belki de bazı günler sadece izlemek içindir. Ve o boşluk, fark etmeden insanın içine yerleşir...